DE ST. PIETERSBERG BIJ MAASTRICHT. 269 



kinderen terug te vinden. Een daarvan , dat twaalf jaren oud was , 

 had reeds zesentwintig uren in den berg doorgebragt. 



Bij de groote onderlinge overeenkomst der gangen kan het ligtelijk 

 gebeuren , dat zelfs personen , die door veelvuldig bezoek den weg 

 daarin goed hebben leeren kennen , toch op een dwaalspoor geraken. 

 Daarvan kan een mijner vrienden , wiens toenmalige woonplaats Maas- 

 tricht was , uit eigen ondervinding getuigen. Zeer dikwerf reeds had 

 hij alleen of in gezelschap van anderen den berg bezocht en dezen in 

 allerlei rigtingen doorkruist. Een kompas stelde hem in staat zich naar 

 het westen of oosten te wenden , dat is daarheen waar zich de in- of uit- 

 gangen aan de beide hellingen des bergs bevinden. Hij had alle reden 

 om te gelooven , dat hij in dien doolhof goed den weg kende en toch 

 werd die kennis eenmaal op eene zeer zware proef gesteld. In ge- 

 zelschap van drie zijner bekenden , allen officieren in garnizoen te 

 Maastricht, had hij zich in den berg begeven. Als hun gids ging 

 hij vooraan en droeg den fakkel. Aanvankelijk volgde hij den hem 

 wel bekenden weg , doch op een zeker punt gekomen , bemerkt hij 

 tot zijn schrik , dat die plek hem geheel vreemd is. Hij keert terug , 

 maar zonder de oude , wel bekende merkteekenen terug te vinden. Hij 

 is verdwaald! En met hem drie anderen, die zich aan zijn geleide 

 hebben toevertrouwd en waaronder vaders van huisgezinnen zijn. 

 Yerdwaald ! Men begrijpt wat dit woord hier beteekent ! Men 

 beseft , ook zonder nadere ontleding , de gewaarwordingen , welke hem 

 en zijne medgezellen bezielden , toen het eene uur voor en het an- 

 dere na verstreek , zonder dat zij weder op een bekend pad kwamen , 

 en zij reeds het oogenblik in het vooruitzigt hadden , waarop hun 

 bijna opgebrande fakkel geheel uitgedoofd zoude zijn en zij zich te 

 midden eener stikdonkere duisternis zouden bevinden. Afgaande op de 

 door het kompas aangegeven rigting , waren zij reeds herhaaldelijk 

 gangen ingeslagen , die zij hoopten , dat hen naar buiten zouden voeren , 

 maar die telkens bleken bKnd te eindigen. De hevigste dorst begon 

 hen te kwellen. Zij waren op het punt van radeloos te worden. 

 Eindelijk , na zeven bange uren ontglipt aan de benaauwde borst van 

 den leidsman een „Goddank ! Hij ontdekt een der hem welbekende 

 merkteekens. Een uitgang moet in de nabijheid zijn. Weldra berei- 

 ken zij dien , en zij gevoelen zich weder vrij , vrijer dan een gevangene, 

 die aan den kerker is ontsnapt , wuar hem althans geen akelige hon- 

 gerdood bedreigde. 



