DE TOEKOMST DER NOOEDPOOLTOGTEIT. 283 



togt over de ijsbank. Ongelukkig vond paeey , in plaats van de eifene 

 oppervlakte , door phipps en franklin voorspeld , ijsbanken van geringe 

 uitgestrektheid, maar buitengewoon oneffen, met hoogten en laagten en 

 scherpe naalden en punten bedekt , even als de meest gespletene glet- 

 schers van Zwitserland, Deze banken werden afgewisseld met waterplas- 

 sen, die men op de beide sloepen moest oversteken. Des anderen daags 

 om vijf uur had men na een togt van zeven uur slechts 4620 meters naar 

 het noorden afgelegd. Des middags was men op de breedte van 81" 15'. 

 Daar de zon niet onderging , zette men ook des nachts den togt voort , en 

 de troep begaf zich des avonds om half tien uur weder op weg. De ijs- 

 banken , altijd van weinige uitgestrektheid , waren van elkander geschei- 

 den door tusschenruimten van vrije zee , die elk oogenblik noodzaakten 

 de sloepen te water te laten en op nieuw weder op het ijs te halen. 

 Op den morgen van den 26sten dwong een overvloedige regen de ont- 

 dekkers om stil te houden en in de sloepen te vlugten , waar de zeelie- 

 den door een geteerde tent beschermd waren. Na dezen regen vertoonde 

 zich de oppervlakte van de ijsbank bezaaid met eene groote menigte 

 waterplassen , die de moeijelijkheid van den togt nog vermeerderden. Het 

 tjs zelf was bedekt met groote kristallen van ongeveer 2 palmen lengte 

 tegen 2 duimen breedte ; zij waren perpendiculair de een tegen den ander 

 gesloten en vormden een soort van natuurlijk ingelegden vloer. Deze 

 kristallen zijn aan de noordpoolstreken eigen en ontstaan op horizontale 

 oppervlakten , waar het water langzaam de sneeuw doordringt , die den 

 grond bedekt. Zij gelijken op de prismatische vormen , die door bekoe- 

 ling in basalten ontstaan. 



Des avonds moest nog een nieuwe tegenspoed onze stoutmoedige ont- 

 dekkers treffen. De wind, die uit het noorden woei, dreef de ijsvelden 

 naar het zuiden. Hij deed dit met zooveel kracht, dat het gevaarlijk 

 geweest zou zijn de sloepen te water te laten. Parrt besloot op de plaats 

 te blijven. De thermometer stond op nul en men bemerkte vele vogels, 

 vooral meeuwen. Een dikke mist liet niet toe de voorwei-pen op cenige 

 ellen afstands te onderscheiden. Toen de wind weder naar het zuiden 

 ging , begaf de manschap zich weder op weg ; maar men bevond zich den 

 28sten Junij al weder op een ijsveld, zoo vol bulten en spitsen, dat men 

 niet dan met veel moeite en zeer langzaam vooruit komen kon; want 

 men moest de sloepen eerst op den top van deze ijsheuvels hijschen , om 

 ze dan weder langs de tegenovergestelde helling te laten afglijden. Voor 



