300 DE ST. riETEKSBERG UU MAASTRICHT, 



de vroeger gevonden fragmenten reeds zoozeer de aandacht der natuur- 

 onderzoekers hadden tot zich getrokken. Maar de moeijelijkheid was 

 groot om het steenblok met de kostbare daarin bevatte overblijfsels 

 ongeschonden te verkrijgen , zoodat het kon vrorden vervoerd. Daartoe 

 moest het eerst , op aanmerkelijken afstand van het voorwerp , geheel 

 worden omlijst en met groote zorg en voorzigtigheid , uit hoofde der 

 weekheid van het gesteente , worden los gemaakt en vervolgens op den 

 vloer nedergelaten. Verscheidene dagen bragt hoffmann in den berg 

 door , met eigen handen het werk doende , dat hij aan geen andere 

 waagde toe te vertrouwen. Eindelijk was het steenblok uit zijne boeijen 

 bevrijd , en door aanwending van allerlei voorzorgen en hulpmiddelen 

 slaagde men er in den gevonden schat onbeschadigd naar de woning 

 van den gelukkigen hoffmann over te brengen. De op de volgende 

 bladzijde voorkomende figuur levert er eene afbeelding van. 



Doch ziet wat gebeurde ! Er woonde te Maastricht een zekere 

 kanunnik , godin geheeten. Deze was eigenaar van den grond van dat 

 gedeelte van den St. Pietersberg , waaronder , op omstreeks 90 voeten 

 diepte , het prachtstuk gevonden was. Ofschoon tot daartoe geen het 

 minste belang stellende in de natuurlijke historie , werd hii plotseling 

 zeer belust op het bezit van een voorwerp , dat hij , krachtens eene oude 

 wet , waarbij de bezitters van den bovengrond regt hadden op de in 

 den berg gevonden schatten , mitsgaders goud- en zilvermijnen , meende 

 als zijn eigendom te kunnen opeischen. Er ontstond een proces. Horr- 

 MANN verdedigde moedig zijne zaak , maar het kapittel , waartoe godin 

 behoorde , bemoeide er zich mede en wist door zijn invloed te bewerken , 

 dat de arme hoffmann veroordeeld werd den kop , die zeker voor hem een 

 schat , maar toch geen schat was in den gewonen zin des woords , aan 

 GODIN af te geven en bovendien de kosten van het proces te betalen. 



De kanunnik bezat een klein buitenverblijf aan den voet van den Pieters- 

 berg. Daarheen werd het stuk overgebragt en geplaatst in een opzettelijk 

 daarvoor vervaardigde groote glazen kast. Vreemdelingen, die het wenschten 

 te zien , werden toegelaten en door den rijken kanunnik , die zelf , naar 

 men zegt , gaarne het goede dezer aarde genoot , gastvrij onthaald. 



Ook hij zoude echter niet op den duur de vreedzame bezitter van 

 den onreg-tmatig verkregen schat blijven. In 1795 belegerden de Eran- 

 schen Maastricht en bombardeerden het fort St. Pieter. Toen de be- 

 velvoerende generaal vernam , dat het buitenverblijf van den kanunnik , 



