1)K ST, PIKTfiRSBEKW BI.1 MAA.STRirHT. 305 



maten niet eindigden in gescheiden of eenvoudig door een zwemvlies 

 verbonden vingers , maar in vinpooten , ongeveer als die der hedendaag- 

 sche zeeschildpadden en walvisschen , en wij hebben voor ons het beeld 

 van een zeehagedis van reusachtige grootte , die zoowel door zijn vrees- 

 selijk gebit (verg, fig. 6, waarin een enkele tand in de ware grootte is 

 afgebeeld), als door de snelheid zijner bewegingen de schrik der overige 

 waterbewoners was, maar die waarschijnlijk zich nimmer op het land 

 begaf, dan alleen om zijne eijeren te leggen. 



En waar lag dat land, welks oevers door den Mosasaurus en de 

 groote Zeeschildpad , die gelijktijdig met hem leefde, bezocht werd? 

 Voorzeker niet ver van de plaats, waar thans hunne overblijfselen 

 worden gevonden , want dat er land in de nabijheid was , bewijzen de 

 fragmenten van landplanten of hare afdruksels , welke in het gesteente 

 van den St, Pietersberg, meer bepaaldelijk in zijne onderste, uit wit 

 krijt bestaande lagen, alsmede in den kalksteen bij Kunraad , worden ge- 

 vonden. Dit gesteente zelf heeft zich geheel in zee gevormd. Komen er 

 dus landplanten in voor , dan moeten deze A'an elders daarin gekomen zijn. 

 Onder de gevonden overblijfsels uit het plantenrijk behooren versteende 

 stukken hout , die geheel door paalwormen doorboord zijn , op eene derge- 

 lijke wijze als zulks nog heden ten dage met het in zee drijvende hout ge- 

 schiedt. Dit hout kan echter van een grooten afstand door stroomen daar- 

 heen zijn gevoerd. Eeeds op eene meer nabij zijnde groeiplaats duiden 

 echter de vruchtkegels van sommige Coniferen , d. i. van planten uit de- 

 zelfde familie , waartoe ook onze dennen en sparren behooren , terwijl 

 eindelijk het vinden van eenige afdruksels van bladeren van landplanten 

 met zekerheid bewijst , dat de kust waar deze groeiden niet ver verwijderd 

 kon zijn , daar hare bladeren anders niet in bijna onveranderden staat 

 den zeebodem zouden bereikt hebben. Het getal der gevonden planten- 

 overblijfselen is wel is waar gering , maar desniettemin zijn daaronder 

 enkele, welke, even als de overblijfselen der dieren, getuigen van eene 

 hoogere temperatuur van het zeewater , ook aanduiden , dat op het land 

 eene grootere luchtwarmte heerschtc dan thans. Inzonderheid merk- 

 waardig is uit dit oogpunt het blad ecner plant , die van den hoog- 

 leeraar MiQTJEL den naam van Beheya serrata heeft ontvangen en door 

 hem met waarschijnlijkheid tot de familie der Artocarpeeën wordt ge- 

 bragt , dat is tot dezelfde familie , waartoe ook de hedendaagsche 

 Broodvruchtboom behoort , welke zoo algemeen over de eilanden der 

 1866. 20 



