306 DE 8T. PTETKllSBERG BTJ iLAASTEICHT. 



Stille Zuidzee verbreid en een ware weldaad voor hunne bewoners is. 

 Zoo worden wij ook door de spaarzame overblijfselen uit de planten- 

 wereld naar dienzelfden oceaan en hare verstrooide eilandengroepen heen 

 gewezen , waar ook de overblijfselen uit het dierenrijk ons reeds genoopt 

 hebben het punt van vergelijking te zoeken om eene eenigzins ge- 

 trouwe voorstelling te erlangen van den toestand der plek , waar zich 

 thans de Pietersberg en naburige hoogten verheffen , gedurende het 

 tijdperk, dat men gewoonlijk met den naam van de krijtperiode bestem- 

 pelt. Nog vele andere omstandigheden , die ik hier met stilzwijgen 

 moet voorbijgaan, duiden aan, dat toen Europa uit een groot getal van 

 eilanden bestond. Een wijde zee overdekte het grootste deel van noor- 

 delijk Duitschland , Denemarken , ons vaderland , België en een gedeelte 

 van noordelijk Frankrijk. Hier en daar verrezen daaruit eenige groo- 

 tere en kleinere eilanden ; sommige daarvan vormden eene meer zamen- 

 hangende reeks, andere waren meer verstrooid. Zulk een meer zamen- 

 hangende reeks vormden onder anderen de reeds toen bestaande hoogten 

 langs de Euhr, bij Aken, Luik, tot in Henegouwen. Zij waren de 

 auidelijke en oostelijke stranden van het bekken , waarin zich de lagen 

 «fzetten, die tot de krijtformatie van Limburg en aangTenzende streken be- 

 hooren. Welk eene verbazend lange tijdruimte er noodig is geweest om die 

 lagen te doen ontstaan , kan men eenigermate daaruit opmaken , dat de ge- 

 zamenlijke dikte van al de lagen der krijtformatie op meer dan 3000 el 

 Avordt geschat. Dat gedeelte dier lagen , hetwelk uit koolzuren kalk 

 bestaat, is geheel als het werk van dieren te beschouwen. De in 

 het zeewater opgeloste koolzure kalk werd daaruit opgenomen door 

 tallooze Weekdieren , Echinodermen , Polypen , Eoraminiferen ; zij werd 

 tot een vast bestanddeel hunner ligchamen , om later , na den dood 

 der dieren , tot een bestanddeel des bodems te worden. Die bodem 

 werd allengs opgehoogd door de daarop bezinkende overblijfsels van 

 zulke dieren, welke op eenigen afstand van het strand leven, terwijl 

 anderen , die zich meer in de nabijheid daarvan ophielden of wier 

 schalen op het water drijven , met den vloed op dit strand werden 

 geworpen en daarop achterbleven , even als wij het nu nog langs onze 

 hedendaagsche stranden waarnemen. Een en ander kon echter niet 

 geschieden , zonder dat vele der teedere kalkhulsels door het geweld 

 der zee verbroken en vergruisd werden. Hierbij voegde zich nog de 

 omstandigheid , dat eenige der in die zee levende dieren andere ver- 



