DE TIJGERS VAN SINGAPORE. 



Hoe meer de menschelijke bevolking on de bebouwing van den grond 

 in een land toeneemt , des te meer worden de wilde vleescbetende 

 dieren in den regel verdrongen. Het schijnt echter , dat de tijgers op 

 Singapore daarop eene uitzondering maken. Hoogst belangiijk is , 

 wat door d'. e. v. meetens in zijn dagboek dienaangaande wordt mede- 

 gedeeld. 



„Voor dat het eiland Singapore door de Engelschen in 1824 in bezit 

 werd genomen , kwamen er , naar men zegt , op dit eiland geene 

 tijgers voor. Tegenwoordig betaalt de regering voor iederen gedooden 

 tijger een piijs van 5 pond sterling en een genootschap van kooplieden 

 even zooveel, en men beweert, dat gemiddeld dagelijks één mensch op 

 het eiland van ongeveer 4 vierkante mijlen omvang en 100,000 bewo- 

 ners door eenen tijger wordt verslonden. Voor het laatste wil ik niet 

 instaan , doch het is in allen gevalle niets ongewoons , als men hoort , 

 dat gister of eergister weder een Chinees gedood of een tijger gevangen 

 is. In de eerste dagen van mijn verblijf te Singapore zag ik eenen 

 levend gevangen tijger ten toon gesteld , inderdaad een vreeselijk schoon 

 dier, en hoorde ik van een geval, dat een tijger des avonds in de 

 voorstad een wagen aangevallen en van de drie zich daarop bevindende 

 Chinezen een weggesleept had. Op den nieuw aangekomenen maakt dit 

 indruk, en als hij zich voor de eerste maal een half uur ver buiten de 

 stad op den schoenen met tuinen en buitenplaatsen omzoomden straat- 

 weg waagt , komt menigmaal de gedachte bij hem op : wat zou ik doen , 

 als uit die heg een tijger te voorschijn sprong? Maar er komt geen 

 tijger en spoedig wandelt men halve dagen lang niet alleen op de 

 straatwegen , maar ook op voetpaden door bosschen en peperplantages , 

 alleen gewapend met zijne parapluie als zonnescherm , zonder aan tijgers 

 te denken. Slechts eenmaal zag ik des morgens na ecno geduchte 

 regenbui verschc voetstappen in het zand op den heuvel Bukittiraa , 



