316 DE TIJGERfs VAN SINGAPOEE. 



ongeveer midden in het eiland , en ditmaal -was ik daarop voorbereid. 

 Een tijger had den avond te voren eene koe in de nabijheid verscheurd , 

 en ik had den policie-inspecteur met verscheidene gewapende onderge- 

 schikten tot geleide. Wat men er nader van hoorde , diende ook mij 

 tot geruststelling. Het is sedert menschengeheugen niet gebeurd , dat 

 een tijger een Europeër gedood zou hebben; een menschengeheugen be- 

 teekent echter niet veel bij de gedurige afwisseling van personen in 

 de Europesche kringen van eene Indische kolonie. Hij vreet alleen de 

 lagere rassen , het liefst Chinezen , en vertoont zich slechts des nachts. 

 Slechts voor één ding wordt men ernstig gewaarschuwd, namelijk voor 

 de tijgergroeve. Als men namelijk de plaats weet of vermoedt , waar 

 een tijger uit het kreupelhout gewoon is voor den dag te komen , 

 graaft men een gat, tot 20 voeten diep en 8 voet wijd, en bedekt het 

 zorgvuldig met dunne takken en daarover afgevallen loof, totdat de 

 plaats zich op het aanzien niet meer van den omringenden grond onder- 

 scheidt. Gaat de tijger weder denzelfden weg , dan breekt het dek 

 onder hem en hij stort naar beneden. Men laat hem dan een paar 

 dagen honger lijden , tracht dan door neergelaten strikken van rotang 

 of spaansch riet zijne klaauwen te vatten en trekt hem zoo geboeid ein- 

 delijk uit de groeve." 



„Geloofwaardige berigten over dit dier ontving ik te Singapore met 

 name door een vroegeren en eenen nog dienstdoenden policie-inspecteur , 

 den heer feanke en den heer pennyfeather. Het behoort tot hunne 

 verpligtingen , elk sterfgeval binnen hun district door eigene schouwing 

 te constateren, zoodat elk geval, dat een mensch door een tijger gedood 

 wordt , ter hunner kennisse komt. Het district van deze heeren bevatte 

 niet de stad , maar het middelste en noordelijkste gedeelte van het 

 eiland , dat het naast aan het vaste land van Malacca gelegen is en zoo 

 hadden zij reeds zeer vele lijken van menschen , door tijgers gedood, 

 waargenomen. Yolgens hunne eenstemmige ervaringen is het algemeene 

 regel, dat de tijger zijn slagtoffer van achteren nadert, terwijl dit 

 stil zit en het met een slag op den nek doodt. De hoofden van al 

 deze lijken hingen altijd zoo slap en krachteloos neder, dat duidelijk 

 alle halsbeenderen gebroken of liever de halswervelen uit het lid ge- 

 wrongen waren. Dikwijls kon men bewijzen , dat de mensch plotseling 

 dood gebleven was. Na dit gedaan te hebben sleept de tijger, ingeval 

 hij niet gestoord wordt, het lijk een eind weg voort, vreet er van, 



