WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 7 



Chloor, lodiiiin en Bromiura door de speclraalanalyse te lierkenneii, heeft mitscheu- 

 LICH geleerd. (Poggendoeff's Annalen, Aug. 1865 en PML magazine , Dec. 

 1865 , pag. 449). Zijne methode berust op de eigenschap van deze halogenen , 

 dat hunne verbindingen met koper eerst bij vrij hooge temperaturen worden 

 ontleed. Om in eenige oplossing de aanwezigheid van een e of' meer halo- 

 genen te ontdekken , worden deze dus door een zilverzout daaruit neder- 

 geslagen en dit precipitaat, na goed gedroogd te zijn, met het dubbel van 

 zijn gewigt koperoxyd vermengd. Dit poeder wordt nu langzaam verhit 

 in een glazen bolletje , dat in het midden van een glazen buis is gebla- 

 zen , waardoor heen een stroom van drooge waterstof wordt geleid. Wordt 

 dit gas dan aan de opening waar het uittreedt ontstoken en de vlam in 

 den spectroskoop onderzocht , dan vertoont zich daarin bij genoegzame 

 verwarming duidelijk een stelsel van voor elk haloidzout eigenaardige stre- 

 pen , waarvan de kenmerken in de aangehaalde bronnen worden opgegeven. 

 Is er meer dan een van deze stoffen voorhanden , dan vertoonen zich de 

 spectra van elk achtereenvolgens bij stijgende verhitting en wel het eerst 

 dat van de chloor- , dan dat van de bromium- en eindelijk dat van de 

 iodiumverbinding. Ln. 



Verweeriiig der sleeiikolen. — De onderzoekingen van gkundmann , waarover 

 in den vorigen jaargang van dit bijblad werd berigt , zijn sedert bevestigd 

 door hetgeen over hetzelfde onderwerp wordt medegedeeld door ïhompson 

 (uittreksel in dingler's Poli/technisch Journal , October 1865 , pag. 161 uit 

 het London Journal of Arts). Onder verwijzing naar zijne vroeger door 

 UKE bekend gemaakte proefnemingen over hetzelfde onderwerp, die hij 

 sedert herhaald heeft , onderscheidt ïhompson eene drooge en eene natte 

 »verrotting'' der steenkolen. De eerste ontstaat door het oxyderen der 

 droog aan de lucht blootgestelde kolenhoopen en bepaalt zich tot eene 

 slechts langzaam in dikte toenemende bovenlaag daarvan. Daarbij ont- 

 wijkt al naar den tijd een meer of min aanmerkelijk deel der koolstof 

 als koolzuur (kooloxyd ? Reft.) , terwijl het gewigt der kolen door eene 

 opname van hygroskopisch water dikwijls toeneemt. De tweede ontstaat 

 in vochtige kolenhoopen , vooral wanneer die van grooten omvang zijn en 

 de koolsoort eene vette is. Dan wordt niet alleen een deel der koolstof, 

 maar ook der waterstof van die kolen onder verhitting der massa geoxy- 

 deerd of vervlugtigd , waardoor hare waarde in een tweeledig opzigt wordt 

 verminderd. 



Verschillende koolsoorten zijn aan deze veranderingen in verschillenden 

 graad onderworpen. Terwijl die by enkele zeer langzaam voortgaan, doen 

 zij dit bij andere soorten met eene snelheid en een omvang , die ze ook 



