10 ALBUM DER NATUUE. 



zekere wrijving te weeg brengt. Hij heeft dit aan eene berekening onder- 

 worpen en vindt , dat de invloed daarvan juist rekenschap geeft van de 

 ontbrekende 6^ {VInstitut 1865, p. 894). 



Hg. 



Waarschijiilijke bij-oogen Lij eencn Viscb. — In de sectievergadering voor Zoölo- 

 gie en Anatomie van het Naturforscher-Verein , op 17 September 1864 , 

 deed professor leuckaet eene mededeeling, welke eerst nu in het onlangs 

 verschenen Amhtlicher Bericht, p. 153, in druk is verschenen en, indien 

 hot feit zich bevestigt , voorzeker hoogst opmerkelijk is. Hij onderzocht 

 namelijk de pigmentachtige vlekken, die zich op verschillende plaatsen 

 des ligchaams bij Chauliaudus Sloanii , eenen visch uit de familie der Scope- 

 linen , bevinden , en ontdekte , dat zij het maaksel van oogen hebben. Het 

 duidelijkst vertoont zich dit aan die , welke ter weerszijde 18 in getal . 

 tusschen de kieuwdeksel-vliesstralen geplaatst zijn. Hij nam daarin een 

 lensachtig ligchaampje waar, omgeven van pigment. Daarachter ligt een 

 glasligchaam , dat door zijne zamenstelling uit kegels aan dergelijke deelen 

 in de insektenoogen herinnert. Achter in het orgaan loopt een dunne zenuw- 

 vezel uit. Een eigenlijk netvlies is niet te bespeuren, leuckaet is van 

 meening, dat, indien deze organen bij een ongewerveld dier voorkwamen, 

 men geen oogenblik in bedenking zoude staan om hen als oogen te be- 

 schouwen. Behalve aan de kieuwdeksel-vliesstralen komen dergelijke dee- 

 len nog op andere plaatsen des ligchaams voor , en wel in zoo groot getal , 

 dat L. dit in het geheel op meer dan 1000 schat. Aan den kop staan 4 

 paren groote bij-oogen , waarvan 2 onder het hoofdoog , boven de tus- 

 schenkaak , de beide andere aan het einde van het kieuwdeksel. De 

 grootere bij-oogen aan den tronk staan aan den buik , in twee evenwij- 

 dige overlangsche ryen , waarvan de eene er 67 , de andere er 47 telt. 

 Voorts komen zoowel aan den kop als aan den tronk nog talrijke kleinere 

 bij-oogen voor. 



Ook bij Stomlas Boa vondt L. dergelijke bij-oogen. Hg. 



Scbaaldicr, dal de Trilobilcn cii Isopuden aaneenschakelt. — In de vergadering 

 van het Zwitsersch genootschap van Natuurwetenschappen in Augustus 

 1865 , toonde de hoogleeraar oppel een fossiel schaaldier , afkomstig uit de 

 lagen van Stamberg te ïrichau in het noorden van het Karpathisch ge- 

 bergte en behoorende tot het Jura-tijdperk. Dit schaaldier , waaraan door 

 OPPEL de naam van Neosoma Edwardsii gegeven is , is merkwaardig , omdat 

 het in eenige opzigten met de Trilobiten , in andere met de Isopoden over- 

 eenstemt en zoo een schakel daarstelt tusschen de schaaldieren van het 



