18 ALBUM DER NATUUR. 



constant was. Van de talrijke uitkomsten deelen wij slechts de vol- 

 gende mede. 



Onder de aan de proef onderworpen zaden ontkiemden die van Sinapis 

 alha reeds bij eene temperatuur onder 0^. 



Elk der overige planten vorderde eene hoogere temperatuur ter kieming. 



Er bestaat voor elke plant een verschillend minimum en een maximum 

 van temperatuur, waartusschen de kieming kan plaats hebben. Zoo b.v. 

 ligt het minimum van temperatuur , waarbij de zaden van Nigella , Iberis 

 en Trifolium ontkiemden , tusschen 5',3 en 5", 7 , terwijl het maximum om- 

 streeks 28^ is gelegen. De zaden van Sesamum ontkiemden niet beneden 

 13^ , terwijl zij nog kiemden bij 40,"? . 



De versnelling der kieming met de temperatuur geschiedt niet naar een 

 geheel vasten regel. Alleen bij die temperaturen , welke op eenigen afstand 

 van het minimum en van het maximum liggen , geeft de vermenigvuldi- 

 ging van het aantal dagen met de temperatuur-graden boven het mini- 

 mum ongeveer gelijke produkten. {Bihlioth. univers. Archives , 1865, no. 

 95 , pag. 243). Hg. 



Werking van het ciirara op de planten. — Het is bekend uit de proeven van 

 CLAUDE BERNARD , dat het curara de werking der bewegingszenuwen op de 

 spieren vernietigt. J. b. schnetzler heeft thans den invloed onderzocht 

 van dezelfde stof op sommige bewegingsverschijnselen bij de planten. In 

 de eerste plaats bevond hij , dat de beweging van het protoplasma in de 

 haren van brandnetels daardoor niet werd opgeheven , zelfs niet bij het 

 gebruik eener geconcenteerde oplossing van curara. Ook op de bewegin- 

 gen van Mimosa pudica had het curara geenerlei invloed, noch wanneer 

 het gif door eene insnijding aan de basis van den bladsteel werd gebragt , 

 noch wanneer de aarde, waarin de plant stond, met eene oplossing van 

 curara begoten werd. Wel is waar leed de plant daaronder , want de 

 bladeren werden allengs geel , hetgeen bewijst , dat de giftige stof was 

 opgenomen, maar de bewegelijkheid bleef voortbestaan, zelfs in blaadjes, 

 die geheel geel waren geworden. 



Voegt men nu hierbij , dat de proeven van vulpian geleerd hebben , 

 dat de bewegingen van lagere dieren , van Hydra's , mede niet gestoord 

 worden door het curara , dan komt men tot het besluit , dat de bewegings- 

 verschijnselen , die het gevolg zijn der vormveranderingen van het proto- 

 plasma of de sarcode , niet onder den invloed van het curara staan , maar 

 dat deze zelfstandigheid voor hare werking bepaaldelijk de tusschenkomst 

 van zenuwen behoeft , die den prikkel overbrengen , terwijl men tevens aan 

 de bovengenoemde negatieve uitkomsten een stellig bewijs kan ontleenen , 



