WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 23 



te sluiten aan eene commissie van geestelijken , belast met de revisie van 

 de relieken in zijn bisdom , ten einde die bij te staan om de identiteit 

 te bepalen van twee schedels , den eenen van den H. mansueïus , den 

 anderen van den H. geeaedus , van welke schedels de oude etiquetten 

 waren los geraakt, zoodat men niet meer wist, aan wien van beide 

 heiligen elke schedel behoorde. Beide waren bisschoppen van Toul ge- 

 weest, de H. MANSüETus in de 4% de H. gerardus in de 10'" eeuw. Bij 

 het door godkon ingestelde onderzoek bleek het hem , dat de eene schedel 

 den goed gekarakteriseerden korthoofdigen gallischen typus vertoonde , 

 terwijl de andere , van een zeer opmerkelijken vorm (langhoofdig) , duidelijk 

 tot een ander menschenras was te brengen. Hij vernam gedurende de 

 zitting , dat de H. gerardus een Galliër , de H. mansuetus een Schot of 

 Ier geweest was , en besloot daaruit , dat de brachycephale schedel aan 

 den eersten , de dolichocephale den laatsten had toebehoord. Toen hij 

 nu inzage verlangd had van de oude etiquetten , las hij daarop dat de 

 schedel van den H. mansuetus vier tanden bezat, en inderdaad waren aan 

 den door godron aan dien heilige toegekenden schedel vier tanden zigt- 

 baar , terwijl de andere schedel er geheel geene bezat. Wat de nadere 

 nationaliteit van mansuetus aangaat , zoo houdt godron hem voor een 

 Scandinavier. {Les Mondes , 11 Janv. 1866 , pag. 64). Onder het schrijven 

 ryst bij ons een kleine twijfel aan de gallische nationaliteit van den H. 

 gerardus , daar de naam gerard , gerhard zuiver germaansch is. 



D. L. 



De Dodo, — In de Zoölogical Society werd in Januarij j.1. door owen eene 

 voordragt gehouden over den Dodo , naar aanleiding van een groot aantal 

 beenderen van dit dier, kortelings ontdekt in een alluviaal terrein te 

 Mahébourg op Mauritius. Men weet , dat sommige natuurkenners dien 

 uitgestorven vogel tot de struisen , andere tot de duiven brengen , terwijl 

 owen hem vroeger voor een gier aanzag. Men kan daarover het voor- 

 naamste vinden in een vorigen jaargang van dit Album. Owen deelde eene 

 beschrijving en de afmetingen van elk dier beenderen mede , de laatste tot 

 breuken van een duim ; eene zaak , zonder twijfel belangrijk , maar , zoo 

 als de referent (dr. tegetmeier) te regt aanmerkt , minder geschikt om in 

 eene mondelinge voordragt te worden opgenomen. Owen beschouwt thans 

 den Dodo als behoorende tot de familie der duiven (columhinae) : als eene 

 reusachtige duif, die het vermogen om te vliegen miste. Evenwel, — en dit 

 is iets, dat vrij zonderling luidt , — vermoedt hij , dat de Dodo zich gedeelte- 

 lijk met vleesch gevoed heeft. Welligt is dit , voegt tegetmeier er bij , nog 

 een overblijfsel van owen's vroeger verdedigde meening , dat de Dodo tot 



