WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Tp benoodigd ter vorming van stalagmiten. — In 1819 bragt de admiraal 

 sir DAViD MiLNE van de Bermuda-eilanden een zeer groote stalagmiet 

 mede , afkomstig uit eene grot op een dier eilanden. Deze stalagmiet , 

 welke in het Edinburgscli museum bewaard wordt , is 3,41 meter lang , 

 gemiddeld aan den voet 0,63 meter dik en heeft in haar midden-gedeelte 

 eenen omtrek van 2,22 meter. 



Zijn zoon , de tegenwoordige vice-admiraal sir alexander milne , bezocht 

 onlangs dezelfde grot , en het viel hem niet moeijelijk de plek te herken- 

 nen , waar 46 jaren vroeger de stalagmiet was afgezaagd. Tevens bespevirde 

 hij , dat de tronk in dien tusschentijd weder iets was aangegroeid. Er 

 vielen vijf droppels daarop , waarvan twee in elke minuut drie of vier 

 maal ; de drie andere vielen na veel langere tusschentijden. De beide 

 eerste droppels hadden op de afgezaagde oppervlakte twee uitsteeksels 

 doen ontstaan ; door de drie andere droppels was slechts een dunne korst 

 gevormd. Een der genoemde uitsteeksels was hoog 0,016 meter en aan 

 zijne grondvlakte 0,093 meter breed ; het andere had eene hoogte van 0,010 

 meter en eene breedte van 0,056 meter. 



Van deze gegevens uitgaande en aannemende , dat de eerste stalagmiet 

 zich onder gelijke omstandigheden gevormd heeft , dan leert eene eenvou- 

 dige berekening, dat daartoe niet minder dan f300,000 jaren zijn noodig 

 geweest. {V Insütut, 1866, p. 144). 



Hg. 



Een nieuw bewijs voor de daling van den bodem der Noordzee met het 

 omringende land. — Dawson haalde met het sleepnet uit diepten van 36 , 

 40 en 42 vademen , boven de bank bekend onder den naam van i>tlie Long 

 Forties'"' , gelegen op 40 mijlen van de kust van Aberdeen , schelpen op 

 van Purpura lapülus , Litorina rudis , Solen siliqua en Mytilus edulis , allen 

 soorten , die thans slechts nabij de kust , op geringe diepte leven. Dawson 

 houdt het voor waarschijnlijk , dat de dieren geleefd hebben en gestorven 



1866. ■ 



