WETENSCHArPELIJK BIJ BLAD. öo 



onder geene omstandigheid met iodium blaauw kleurt. Payen heeft er den 

 naam van dycilose aan gegeven. Hg, 



Kenmerken van het ras. — Volgens andré sanson zijn alleen de physio- 

 logische ■waarneming en de ervaring in staat te beslissen, of van elkander 

 verschillende vormen die zijn van twee soorten van één geslacht , of van 

 twee rassen van ééne soort , en de palaeontologie , waaro^D de voorstanders 

 van de veranderlijkheid der soort zich zoo vaak beroepen , kan hier geen 

 licht verschaffen. Het ras is de uitdrukking eener natuurwet even als de 

 soort. De individuen van hetzelfde ras planten zich onderling onbepaald 

 voort met den hun eigen type. Het feit der onbepaalde voortplanting alléén 

 is genoeg om de soort te kenmerken ; de voortdurende voortplanting van 

 den bepaalden type kenmerkt het ras. Het komt er nu op aan de tj^pi- 

 sche kenmerken van het ras te bepalen, en S. geeft die voor de gewer- 

 velde huisdieren op , welke kenmerken zeei gegeneraliseerd kunnen worden. 

 Die typische kenmerken nu zijn gelegen in den vorm van het beenige hoofd ; 

 nooit hebben individuen van verschillende sexe en van zuiver ras ooit het 

 aanzijn gegeven aan een kroost, dat niet denzelfden schedel- en aange- 

 zigtsvorm had , en bij paring tusschen individuen van verschillend ras , 

 zal bij hunne nakomelingen, ook zonder inmenging van een individu van 

 zuiver ras, na weinige geslachten een der oorsi)ronkelijke typen terug- 

 keeren. Dat inderdaad die schedel- en aangezigtsvorm onveranderlijk is , 

 wordt door waarnemingen ontegenzeggelijk bewezen. Tusschen den kop 

 van het Engelsche renpaard en dien van het zuiver Arabische , waarvan 

 het stamt , bestaat geen verschil , hoe het eerste ook in de overige lig- 

 chaamsdeelen gewijzigd moge zijn. De zoogenaamd verbeterde d. i. in 

 vleesch- en vetklompen veranderde runderen gelijken in ligchaamsvorm , 

 fijnheid van beenderen enz. volkomen op elkander ; maar de schedel blijft 

 even duidelijk aantoonen , tot welk ras zij behooren , als bij de niet-gewijzigde 

 individuen. Volkomen hetzelfde is bij de schapen en bij de honden het 

 geval. {Compt. rend. , Tom. LXIIT, p. 418.) D. L. 



Vastgroeiiiag der geëxtirpeerds raüt. — J. m. fiiilu'eaux heeft in 18(35 

 medegedeeld, dat wanneer de milt slechts gedeeltelijk geëxtirpeerd werd , 

 zoodat een stuk er van bleef zitten , dat ingewand zich regenereert , doch 

 dat dit bij eene volkomene extirpatie nooit geschiedde. Thans heeft hij 

 eene andere reeks van proefnemingen op ratten medegedeeld. Hij nam de 

 milt uit den bxiik, legde die op de tafel, mat haar met een passer en 

 bragt haar door de gemaakte wonde weder naar binnen , waarna die wond 

 door een of twee naaldhechtingen gesloten werd. Na verloop van vier, 



