86 ALBUM DER NATUUK. 



prisma ging, welke proefneming echter geene beslissende uitkomsten gaf , 

 verkreeg janssen die ten laatste bij het gebruik op dezelfde wijze van een 

 buis van 37 meters lang. Was deze met lucht gevuld , dan vertoonde in den 

 aan het eene uiteinde daarvan geplaatsten spectroskoop het licht van een aan 

 het andere eind geplaatste sterk licht gevende lamp een onafgebroken 

 kleurenspectrum , waarin zich , zoodra de buis in plaats van lucht stoom 

 van 7 atmospheren bevatte , vijf donkere strepen vertoonden , twee waarvan 

 althans geheel overeenstemden met die , welke men in het zonnespectrum 

 in den laten namiddag waarneemt. 



Nog eene andere opmerkelijke bijzonderheid van wat men het absorptie- 

 spectrum van den waterdamp zou kunnen noemen , werd bij deze proefne- 

 mingen waargenomen. Dit vertoonde namelijk de minst breekbare stralen , 

 het rood, oranje en geel, zeer krachtig en helder, alleen door de juist 

 daarin voorkomende donkere strepen afgebroken. In het violet, blaauw en 

 groen daarentegen vertoonden zich geene strepen , maar deze tinten waren 

 over het geheel zeer flaauw en donker. Janssen zegt , dat hij deze onder- 

 zoekingen denkt voort te zetten om later meer dienaangaande te berigten. 



Ln. 



Over den invloed der klenr en van den aggregatietoestand der ligchamen op 

 hnn opslorpingsvermogen voor warmtestralen heeft tijndall {Phüosopld- 

 cal magazine , XXXII , p. 292) een onderzoek ingesteld, tranklin 

 plaatste stukken laken van verschillende kleur oj) den besneeuwden grond 

 aaai de zonnestralen blootgesteld en zag ze , door het smelten van de 

 sneeuw daaronder , des te dieper zinken in denzelfden tijd , naarmate ze 

 donkerder gekleurd waren. Reeds in een vroeger opstel had tijndall er 

 op gewezen , hoe weinig zeker de gevolgtrekking is , die door pranklin 

 uit deze proefnemingen werd opgemaakt en sedert vrij algemeen aangeno- 

 men : een ligchaani wordt door warmtestralen des te sterker verwarmd , 

 naarmate het donkerder van kleur is. Zij gaat alleen door voor de licht- 

 gevende warmtestralen en zelfs voor deze nog slechts onder be]paalde voor- 

 waarden. De stralen van aardsche warmtebronnen bestaan voor verreweg 

 het grootste . de zonnestralen voor een groot deel uit donkere warmte- 

 stralen : wat de invloed van kleur en andere eigenschappen der ligchamen 

 zou zijn op hunne vatbaarheid om deze laatste stralen of door te laten of 

 op te nemen , heeft tijndall nu onderzocht, 't Is zeer moeijelijk om zijne 

 uitkomsten in algemeene wetten uit te drukken ; hij zelf heeft dit nog niet 

 gedaan : het volgende moge dus dienen om daarvan een algemeen denk- 

 beeld te geven; terwijl voor meer bijzonderheden naarde aangegeven bron 

 wordt verwezen. 



