38 TOGT VAN DK. J. J. HAIJES 



op de schouders dragen. Bij de eerste poging om den gletscher te beklim- 

 men had een ongeluk plaats, dat voor het oogenblik zeer bedenkelijk 

 scheen. De voorste man gleed op de in het ijs gehouwen ruwe trappen 

 uit en den steilen wand afglijdende wierp hij , die beneden hem waren , 

 regts en links uit elkander en rolde ze naar beneden in het dal. Daar 

 aan den voet van de helling vele rotsen uit de sneeuw en het ijs uit- 

 staken , had dit avontuur erge gevolgen kunnen hebben. De volgende 

 poging werd met beteren uitslag gekroond. Ook de slede werd aan een 

 over den kant des gletschers neergelaten touw op de hellende vlakte ge- 

 trokken , en wij begonnen nu boven onze reis. Het ijs was hier zeer 

 ruw , in alle rigtingen gespleten en bijna geheel van sneeuw bevrijd. 



„Wij waren nog niet ver voorwaarts gekomen , toen ons weder een 

 ongeluk trof. Terwijl ik de mannen , die de slede trokken , voorging , 

 gevoelde ik , dat ik plotselijk door de sneeuw zonk en werd slechts 

 daardoor gered, dat ik een houten staf, dien ik uit bezorgdheid voor 

 zulk een ongeluk over den schouder droeg , vast in de hand hield. De 

 staf rustte dwars over de opening en droeg mij , tot ik weder naar 

 boven klonteren kon. Misschien was de kloof niet zeer diep ; maar 

 daar ik geen grond onder de voeten vond , was ik maar zeer blijde , 

 dat ik de oplossing van de interessante wetenschappelijke vraag , of deze 

 kloven door het geheele ligchaam van den gletscher gaan, tot eene 

 latere gelegenheid zag uitgesteld. 



„Toen wij het midden van den gletscher naderden, werd zijne op- 

 pervlakte gladder en veiliger. Na een marsch van ongeveer 5 Engelsche 

 mijlen sloegen wij de tent op het ijs op en verheugden ons na een 

 haastig avondmaal van vleesch , brood en koffij in een gezonden slaap : 

 want wij waren veel te vermoeid om aan de temperatuur te denken , 

 die vele graden lager was dan den vorigen nacht. 



„Den volgenden dag legden wij 30 Engelsche mijlen af. De rijzing 

 van den bodem, die eerst 6^ bedroeg, verminderde van lieverlede tot 

 ongeveer 2° , en van hard ijs kwamen wij op eene effene vlakte van 

 vaste sneeuw , waaronder wij bij het nagraven tot op 3 voet geen wer- 

 kelijk ijs konden vinden. In deze diepte nam de sneeuw echter eene 

 vastere zelfstandigheid aan en ofschoon het niet tot werkelijk ijs werd , 

 kon onze spade toch slechts met groote moeite er in dringen. Aan de 

 oppervlakte w^is de sneeuw met eene korst bedekt , door welke de voet 

 bij elke schrede heen drong , zoodat het gaan zeer vermoeijend werd. 



