NAAR HET NOOEDELIJKSTE LAND DER AARDE. 39 



„Ongeveer 25 Engelsche mijlen werden den volgenden dag (den 25 sten 

 October) afgelegd. De weg was van dezelfde geaardheid als daags te 

 voren en nagenoeg op dezelfde hoogte ; maar de toestand van mijne 

 reisgenooten waarschuwde mij tegen het waagstuk om de reis voort te 

 zetten. De temperatuur was tot 30° P. onder nul (— 34°, 5 C.) ge- 

 daald. Daarbij blies ons een grimmige stormwind in het aangezigt , 

 zoodat wij in de tent beschutting moesten zoeken en ons na eenige 

 uren tot den terugkeer zagen gedwongen. Ook had ik het hoofddoel 

 der reis bereikt en zou in dit gevaarlijk jaargetijde ook onder gunstiger 

 omstandigheden hoogstens nog eene dagreis verder zijn gegaan. 



„Mijne reisgenooten waren nog niet genoeg aan zulk eene lage tem- 

 peratuur gewend om zich zonder gevaar daaraan bloot te stellen. 

 Zij hadden allen meerdere of mindere vorstvlekken ; de aangezigten van 

 twee waren zeer gezwollen en pijnlijk , en daar hunne voeten bestendig 

 koud bleven , vreesde ik bedenkelijke gevolgen , zoo wij niet spoedig 

 op lager grond beschutting zochten. De temperatuur viel in den nacht 

 tot 34' P. onder nul ( — 36^,6 C.) en het is opmerkelijk, dat de 

 laagste thermometerstand te Port Poulke gedurende onze afwezigheid 

 22° hooger (derhalve — 24'',4 C.) wees. De mannen klaagden zeer en 

 konden niet slapen. Een van hen scheen geheel en al te bezwijken ; 

 ik moest hem in de open lucht zenden om zich door hard loopen voor 

 bevriezen te bewaren. 



„ De storm nam gestadig toe ; de temperatuur daalde meer en meer ; 

 wij moesten eindelijk allen de tent verlaten en ons door beweging tegen 

 het bevriezen beschutten. Tegen den wind in te gaan was volstrekt 

 onmogelijk , en beschutting was op de onafgebroken vlakte nergens te 

 vinden. Slechts in ééne rigting konden wij ons bewegen , namelijk 

 voor den wind af. Hoe gaarne ik daarom de reis ook nog eenen dag 

 had voortgezet , zoo zag ik toch in , dat langere vertraging niet alleen 

 het leven van een of twee mijner reisgenooten in gevaar brengen, 

 maar ook door den ondergang van ons allen de bedoelingen der expeditie 

 volkomen verijdelen zoude. 



„Niet zonder groot bezwaar werd de tent afgebroken en op de slede 

 vastgebonden. De wind blies zoo hevig , dat wij ze met onze verstijfde 

 handen naauwelijks konden zamenrollen. De mannen leden veel pijn 

 en konden slechts weinige oogenblikken het stijf gevroren zeildoek aan- 

 tasten. Onze toestand op deze plaats was even zoo verheven als 



