40 TOGT VAN DE. J. J. HAIJE8 



gevaarlijk. "Wij hadden eene hoogte van 5000 Engelsche voeten boven 

 den zeespiegel bereikt en waren 70 Engelsche mijlen van de kust ver- 

 wijderd , midden in eene voor het menschelijk oog onmetelijk uitgestrekte 

 bevroren Sahara, Hier bood zich aan het oog noch heuvel , noch berg , 

 noch kloof hoe ook genaamd aan. De strook land tusschen de „Mer de 

 glacé" en de zee was beneden den horizon gezonken en geen voorwerp 

 verhief zich boven de sneeuwvlakte , behalve onze zwakke , door den 

 storm geteisterde tent. Zwevende wolken trokken voor het aangezigt 

 der volle maan voorbij , die naar den horizon afdalende door de jagende 

 sneeuw heenschemerde. Deze uit onbegrensde verte aanstormende , 

 joeg over de ijzige vlakte , voor het oog in golvende lijnen van donzig 

 schuim , voor de huid in de rilling van stekende pijlen. 



„Slechts in de vlugt konden wij redding vinden en gelijk een door 

 den storm magteloos gedreven schip , keerden wij den storm den rug 

 toe en ijlden , loopende om het leven , de vlakte af. Meer dan 40 

 Engelsche mijlen hadden wij afgelegd en waren ongeveer 3000 En- 

 gelsche voeten gedaald, eer wij het waagden stil te staan. De wind 

 was hier veel minder sterk dan hoogerop, en de temperatuur was omstreeks 

 12° E. gerezen. Ofschoon wij ons zonder gevaar konden nederleggen , 

 was toch onze woning van zeildoek zeer koud, en hoewel de Icracht 

 van den wind veel verminderd was , was het toch nog eenigszins be- 

 zwaarlijk het wegwaaijen van de tent te verhinderen. 



„Den volgenden avond bereikten wij Port Eoulke na een vermoei- 

 jenden marsch , echter zonder ernstige ongelukken. Het laatste ge- 

 deelte der reis werd geheel bij maanlicht afgelegd en de wandeling 

 over het benedenste gedeelte van den gletscher, door de kloof, het 

 dal, over het Alida-meer en den fjord bood een zeldzaam en indruk- 

 wekkend schouwspel aan. Massa's van jagende sneeuw veegden over 

 de witgetopte heuvels heen , als wezenlooze geesten , die wild door 

 den nacht zweven. Zij verkondigden, dat de storm daar boven nog 

 huilde , terwijl hier in ons lager gelegen toevlugtsoord de lucht zoo 

 rustig was als in een hol. Geen wolk bedekte het uitgestrekte hemel- 

 gewelf ; de zachte sterren in het gewaad van den nacht ingeweven , 

 beschouwden zich in den gladden spiegel der zee; de gletscher kaatste 

 de koude stralen der maan terug en de schaduwen der donkere rots- 

 muren verscholen zich in den lichtstroom , die het dal vervulde. De 

 witte fjord met zijne eilanden kronkelde zich tusschen de ruwe kapen 



