NAAB. HET NOORDELIJKSTE LAND DER AARDE. 43 



gen , en hier rust het gebeente van den diep betreurden , niet ver van 

 bet kleine observatorium , dat door hem zelven gebouwd , de plaats zijner 

 laatste wetenschappelijke werkzaamheid zijn moest. 



Hans keerde eerst den Sisten Januarij naar het schip terug. Hij was 

 inmiddels te Iteplik geweest , had eene boot naar kaap IJork gezonden 

 en bragt zijne schoonouders , zijn jongen zwager en twee andere lands- 

 lieden mede. Ofschoon nog 4 van de 9 honden onderweg gestorven 

 waren , zoo had toch zijn bezoek te Iteplik goede gevolgen ; want in 

 den loop van de volgende maand kwamen verscheidene Eskimo's vandaar ; 

 onder dezen ook de hoofdman kaluttjmah, met hunne familiën, en 

 wat nog gewigtiger was , met hunne honden naar Port-Poulke , zoodat 

 HAiJES spoedig weder over 15 honden te beschikken had. Yolgens de 

 verklaringen van kaltjtumah en hans telde de geheele stam , die het 

 HAiJES-schiereiland bewoont, nog slechts ongeveer 100 zielen. Hij was 

 dus sedert 1855, toen kane er nog 140 telde, zeer verminderd. 



Intusschen spoedde de lange winternacht ten einde. Den 20sten Ja- 

 nuarij bemerkte men de eerste schemering; den lOden Pebruarij was 

 het op den middag bijna helder daglicht en den 18den Februarij ging 

 de zon voor de eerste maal na 126 dagen weder op, ofschoon het nog 

 eenige weken duurde , eer zij hoog genoeg stond om het schip in de 

 haven te beschijnen. Daar zich nu ook in Maart , de koudste maand 

 van dat ongastvrij oord , bij aanhoudende groote koude en windstilte 

 eindelijk een ijsdek over de naburige deelen der zee vormde , zoo was 

 nu het geschiktste tijdstip voor eene reis naar het noorden gekomen. 

 Vooraf moest men echter tot zekerheid komen aangaande den toestand 

 van het ijs in de Straat. 



Met twee sleden verliet haijes den 16den Maart 1861 het winter- 

 kwartier en volgde 7 dagen lang de welbekende Groenlandsche kust tot 

 aan de Yan B,enselaers-haven. Er heerschte eene scherpe koude ; op eenen 

 morgen wees de thermometer op 68^° E. beneden nul ( — 56° C.) ; 

 doch was zij bij de volkomen rustige lucht niet zeer lastig. Veel on- 

 aangenamer waren de hindernissen , die de toestand van het ijs met 

 zich bragt. Terwijl in den winter van 1853 tot 1854 een 10 tot 20 

 Engelsche mijlen breede gordel van glad ijs deze kust had omzoomd, 

 vond men nu wild op elkander gestapelde ijsblokken. De geheele zee 

 was tot aan den oever met een chaos van ijsstukken bedekt, die tot 

 verbazende hoogte op elkander gehoopt en in dezen toestand zamenge- 



