NAAR HET NOORDELIJKSTE LAND DER AARDE. 49 



maar was toch ongelijk veel beter dan dat , hetwelk in den Sund ge- 

 vonden werd. Geheele streken gingen de sleden in een soort van dal 

 tusschen de hoog opstijgende kusten en den tot 50 voeten hoogen 

 rand van het pakijs , 't welk zich aan den smallen gordel van het 

 meer eftene kustijs aansloot. De kust bestond uit eene rij van zeer 

 hooge rotsen , die door den invloed der wintervorst en het opdooijen 

 in den zomer erg verweerd waren. Het gesteente is zand- en kalksteen 

 van de boven- Silurische formatie. Achter deze klippen rijst het land 

 tot hooge toppen op , die wel is waar in een sneeuwhulsel gekleed zijn , 

 maar nergens ijs dragen. Langs de kust van het Grinnell-land ont- 

 breken de gletschers. Zij onderscheidt zich daardoor scherp van Groen- 

 land en het EUesmere-land van kapitein inglefield. In de Gould-baai 

 (tusschen kaap Fraser en kaap Leidy) , alsmede in de Carl-Ritter- 

 baai nam haijes datzelfde terrasvormige stijgen des oevers waar, dat 

 hij in Port-Foulke , in de Renselaers-haven en bijna in elke andere 

 bogt der Groenlandsche kust noordelijk van kaap York had aangetroffen. 

 De terrassen gaan tot 120 en 150 voet boven den zeespiegel omhoog 

 en HAIJES houdt ze voor een bewijs , dat de beide kusten herhaaldelijk 

 eene opheffing hebben ondergaan. In de Gould-baai en op andere 

 punten vond hij ook onmiskenbare overblijfsels van oude Eskimo-legers. 

 Dit wordt bevestigd door de overlevering van den Eskimo-stam op het 

 HAiJES-schiereiland , volgens welke deze in vroegere tijden verbindingen 

 met Eskimo's zoowel in het noorden als in het zuiden onderhield , tot- 

 dat hij door de ijsophooping in Smith-Sund en in de Melville-baai werd 

 afgezonderd. Kalijtumah was in de vaste overtuiging geweest, dat 

 HAIJES in het noorden Eskimo's zoude aantreffen. 



Op de plaats, tot welke haijes in 1854 was doorgedrongen, besteeg 

 hij nu eene hoogte aan den oever , die het uitzigt op het Kennedy- 

 kanaal vergunde. Tot zijne verwondering kon hij in weerwil van de 

 heldere lucht , die moest toelaten tot op een afstand van 50 tot 60 

 Engelsche mijlen te kunnen zien , niets van den oostelijken oever des 

 kanaals ontdekken ; hij gelooft daarom , dat het kanaal breeder is , dan 

 men tot hiertoe heeft aangenomen. De ijsbedekkiug was er veel minder 

 ruw dan bij het zuidelijker gelegen overgangspunt. Men zag veel meer 

 nieuw ijs ; oogenschijnlijk was de zee eerst tegen het einde des winters 

 volkomen toegevroren. Maar reeds nu begon het ijs dun te worden. 

 Kleine plassen open water kwamen te voorschijn en tegen het noord- 

 1869. 4 



