50 TOGT VAN DR. J. J. HAIJES 



oosten duidde de donker bewolkte hemel eene onbedekte , opene zee 

 aan. De temperatuur was buitengewoon zacht ; de reizigers konden 

 onder den vrijen hemel slapen , de laagste stand des thermometers was 

 over dag — 20° F. ( — 6°, 6 C). Er vertoonden zich weinig sporen 

 van plantengroei; men vond echter een wilgenstam [Salix arctica) , eene 

 gestorvene Saxifraga (^S. oppositifoUd) en dorre grashalmen {Festuca ovina); 

 daarentegen werd der kust reeds leven bijgezet door watervogels en 

 de breede Lady-Franklin-baai maakte eindelijk een einde aan de slede- 

 vaart. Hier was het ijs reeds nabij den oever te dun om de reizigers 

 te dragen en in het midden bevond „zich eene breede spleet van open 

 water , die zich oostwaarts als het delta van eenen grooten stroom uit- 

 breidde en met andere spleten verbond , totdat zij zich onder „den 

 waterhemel," die boven het noordelijk en oostelijk gedeelte des horizonts 

 hing , in de opene zee verloor. Tegen den donkeren hemel in het noor- 

 den verhief zich in onduidelijke omtrekken de witte , steile top van 

 een trotsch voorgebergte (kaap Union) , het noordelijkste bekende land 

 der aarde. Naar mijne schatting ligt het onder 82|° noorderbreedte of 

 450 zeemijlen van de pool verwijderd. In grooter nabijheid strekte zich 

 een andere koene kaap vooruit (kaap Frederick YII) en nog naderbij 

 verhief zich de landspits , waarop wij des daags te voren aangestuurd 

 hadden (kaap Eugenie) , met majesteit uit de zee omhoog , als wilde 

 zij met haren verheven , door den winter met het sneeuwdiadeem ge- 

 kroonden top zelfs tot aan den hemel reiken. Behalve de kust , waarop 

 wij stonden , was geen land zigtbaar." 



Dit was het uitzigt tegen het noorden , hetwelk haijes op het noor- 

 delijkste punt zijner reis op eene 800 voeten hooge klip genoot. Aan 

 zijne voeten vertoonde zich de ijsvlakte , met donkere strepen van een 

 week , uiteenvallend ijs of onbedekt water doorsneden en deze strepen 

 namen in de verte in donkerheid en grootte toe, totdat de gordel „des 

 waterhemels" ze allen in eene gelijkvormige donkerblaauwe kleur ver- 

 smolt. De oude , vaste ijsvelden , somtijds mijlen breed , en de massieve 

 ruggen en warhoopen van pakijs , die tusschen die strepen en aan hare 

 randen opgehoopt lagen , waren de eenige deelen der zee , welke de 

 witte kleur en vastheid hadden behouden. 



„Alles duidde aan", zegt hij, „dat ik aan de oevers van de poolzee 

 stond; dat het land, waarop ik mij bevond en dat voor mij in die 

 vergelegen kaap zijn kruin verhief, slechts eene ver in deze zee voor- 



