52 TOGT VAN DE. J. J. HAIJES 



jammerlijken hongerdood te redden. Met minder dan 8 honden bezwe- 

 ken onder de moeijelijkheden en ontberingen ; maar bijna wonderbaar 

 was het, dat geen menschenleven bij dezen koenen Noordpool-togt te 

 gronde ging. 



Toen men op het schip terugkwam , had de lente reeds de overhand 

 over den winter gekregen. De temperatuur was verscheidene graden 

 boven het vriespunt gestegen. Het witte winterkleed , hetwelk heuvels 

 en dalen zoo lang had omhuld , smolt onder de warme zonnestralen. 

 Beken van sneeuwwater stortten wild door de gescheurde kloven naar 

 beneden of sprongen in watervallen van de hooge klippen af, en overal 

 hoorde men het aangename geruisch van vallend water. Het sap steeg 

 op in de wilgenstammen , terwijl nog ijs en sneeuw rondom hunne wor- 

 tels lagen. Mossen , saxifragen , cochlearia , papavers en andere harde 

 planten begonnen te spruiten. De lucht was vervuld met de stemmen 

 van vogels , de klippen verkregen leven door de kleine alken ( Uria alke). 

 Zwermen van eiderganzen vlogen in allerijl over de haven heen , oogen- 

 schijnlijk nog onzeker, welke van de eilanden zij tot hun zomerwoning 

 moesten uitkiezen. Sierlijke zeezwaluwen fladderden en schreeuwden 

 en speelden boven de zee , de burgemeester-meeuwen en giervalken 

 zweefden met deftige waardigheid rondom het schip. Dikwijls weer- 

 klonk het schrille geluid der langstaartige eend , als zij haastig over de 

 haven vloog. De snip zocht de aanwassende zoetwaterpiassen op. De 

 musschen tjilpten van rots tot rots en lange rijen van snaterende ganzen 

 vlogen er hoog boven heen , terwijl zij een verwijderd punt in het noor- 

 den zochten. Het diepe brullen van den walros kwam van de ijsschotsen, 

 die de zomer op de zee vlot gemaakt had , en baai en fjord waren met 

 zeehonden bezaaid , die van onder door het ijs opgedoken zich in den 

 warmen zonneschijn baadden. De verandering was verwonderlijk snel 

 tot stand gekomen. Als haijes in April de haven verliet, lag de ge- 

 heele omstreek onder den kouden wintermantel begraven en nu was zij 

 in het schoone gewaad der lente gekleed. De sneeuw smolt spoedig van 

 de oppervlakte van het ijs weg ; het ijs zelf viel uit elkander en zijne 

 randen aan de zeezijde braken af. Twee ijsbergen, die den geheelen 

 winter door voor Port-Foulke op wacht hadden gestaan, werden thans 

 van hunne boeijen bevrijd en zwommen weg , en talrijke ijsbergen zeil- 

 den in statige processie den Sund uit, het warmere zuiden te gemoet. 



Onder den invloed van den bestendigen zonneschijn vertoonde de 



