PROVINCIALE MUSEUMS VOOR NATUURLIJKE HISTORIE. 57 



hij leze , om slechts een paar voorbeelden te noemen , de opstellen , 

 door den heer van eeden van tijd tot tijd in dit tijdschrift geplaatst , — 

 hij leze ook — het staat slechts eenige bladzijden vóór dit tegen- 

 woordig opstel , — dat van den heer weijenbergh over Microlepidoptera. 



Toen ik dat opstel over gilbert white schreef, zweefde mij nog een 

 denkbeeld voor den geest , waarvan ik toen evenwel niet gewaagde , 

 omdat mij de tijd tot verwezenlijking er van nog lang niet gekomen 

 scheen. Ofschoon ik wel vrees, dat dit laatste ook nu nog niet het geval 

 zal wezen , heb ik thans echter eene aanleiding ontvangen om het met 

 een kort woord te bespreken. Het denkbeeld , dat ik bedoel , is de 

 oprigting van provinciale museums van natuurlijke historie , en de aan- 

 leiding , die ik vond om er nu van te spreken , is de volgende. 



In Augustus van het vorig jaar 1868 hield de British Association for 

 the Advancement of Science te Norwich hare jaarlijksche vergadering. 

 De voorzitter , dr. hookee , opende naar gewoonte de eerste algemeene 

 bijeenkomst met eene rede , waarin hij kortelijk verslag gaf van eenige 

 voorname gebeurtenissen , sedert de vorige vergadering op het gebied 

 der wetenschap voorgevallen , en op het een en ander wees wat nog te 

 verrigten was. Nadat hij onder anderen melding had gemaakt van de 

 pogingen , van wege de British Association in 't werk gesteld om ver- 

 andering te brengen in de plaatsing, de inrigting en het bestuur van 

 het Britsch museum , sprak hij ook over provinciale museums. Daarin 

 moest, zeide hij , eene uitvoerige , voor het 'onderwijs ingerigte reeks 

 van ontlede dieren en planten aanwezig zijn , die op voldoende wijze 

 van namen voorzien en ten toon gesteld waren. De bestuurder (^curator) 

 moest in staat zijn om elementaire demonstratiën (geene formele lessen) 

 te geven aan scholen en klassen , die het museum mogten bezoeken , 

 waarvoor dan een honorarium zou kunnen worden gegeven. Het muse- 

 um zelf moest niet eene sombere , slecht verlichte plaats , maar een 

 licht , vrolijk gebouw zijn , zoo mogelijk in of in de nabijheid van eene 

 publieke wandelplaats of een park. Hooker herinnerde zich niet ooit 

 gehoord te hebben van een provinciaal museum , dat door scholen was 

 bezocht geworden. Hij meende , dat de schuld daarvan niet lag aan on- 

 verschilligheid omtrent kennis van de zijde der hoogere schoolklassen of 

 van die der leeraren , maar aan den over het algemeen weinig leerzamen 

 aard van den inhoud dier museums en aan hun weinig uitlokkend uit- 

 wendig en inwendig aanzien. — Om die reden ijverde hij ook zeer voor 



