Iets over de fossiele zoogdieren-faxina van 

 AntAverpen. 



Het was in 1774, derhalve voor bijna een eeuw, dat de baron von 

 HÜPSCH het eerst ontdekte , dat in den bodem van Antwerpen beenderen 

 van walvischachtige dieren bedolven liggen. Toen in 1812 het groote 

 dok aldaar gegraven werd , werden talrijke beenderen en daaronder 

 eenige schedels gevonden , die later door cutiee , als behocrende tot het 

 geslacht ZipMus , beschreven werden , een geslacht van bijna tandelooze 

 walvisschen , dat in de tegenwoordige zeeën nog slechts zeer spaarzaam 

 vertegenwoordigd is. 



Deze ontdekkingen zijn echter in den loop der laatste jaren zeer ver- 

 meerderd , sedert men begonnen is de uitgebreide werken aan te leggen , 

 die Antwerpen tot eene vesting van den eersten rang moeten maken. 

 Eenige der gevonden overblijfselen hebben reeds aan professor van 

 BENEDEN dc stof gogcven voor twee verhandelingen , eene over eene 

 nieuwe Ziphius-^oovi en eene over het opmerkelijke geslacht Squalodon, 

 dat een der schakels is , waardoor de robben of zeehonden met de wal- 

 vischachtige dieren verbonden worden. 



Zeer . verdienstelijk voor de kennis dezer vroegere zoogdieren-fauna 

 heeft zich ook de heer du bus gemaakt , en het volgende is ontleend aan 

 eene mededeeling door hem gedaan in de jongste jaarsvergadering der 

 Belgische akademie. Wij stippen hierbij aan, dat de meeste nieuwe 

 soortnamen door hem gegeven zijn ter eere der genie-officiers , die den 

 aanleg der werken bestuurden en daarbij zorg droegen , dat de gevonden 

 beenderen bewaard bleven voor het koninklijk museum , dat daardoor 

 zeer verrijkt is geworden. 



De gevonden overblijfselen uit de afdeeling der robben of zeehonden 

 zijn niet zeer talrijk. Daaronder behoort echter de onderkaak van een 

 dier , dat in sommigj opzigten den walrus , in andere de oorrobben 

 ( Otaria) herinnert en volgens schatting eene lengte van vier of vijf ellen 

 moet gehad hebben. Du e es heeft het Alachtherium Cretsii genoemd. 



Veel talrijker zijn de gevonden overblijfselen van walvischachtige 

 dieren , zoo zelfs dat men nu reeds bijna een veertig- tal soorten heeft 

 onderscheiden , waarvan slechts ongeveer een vierde tot reeds bekende 

 soorten kau worden teruggebragt. Dit groot aantal soorten is hoogst 



