DENKEN DE DIEREN BIJ HETGEEN ZIJ DOEN ? 75 



eiken keer , dat hij zich zoo verlaten zag , in groote onrust ; hij 

 schreeuwde, hij trok zich de haren uit en trachtte dan de deur van 

 zijne kamer te openen ; maar deze was gesloten met een slot , dat 

 zich boven zijn bereik bevond, en of hij aan de deur trok of daartegen 

 stootte , het hielp hem niets , deze bleef gesloten. J^a eenigen tijd 

 scheen de jonge orang te hebben nagedacht over den aard van den 

 hinderpaal, die hem belette naar buiten te gaan, want hij ging eenen 

 aan het andere einde der kamer staanden stoel halen , sleepte dezen 

 naar de deur toe , klauterde er op en , nu den kruk van het slot 

 grijpende , draaide hij dien om , opende zoo zijne gevangenis en ont- 

 snapte naar buiten , terwijl hij door zijne gebaarden zijne vreugd te 

 kennen gaf over de herkregen vrijheid. Van dien tijd af beproefde hij 

 altijd op die wijze de deuren te openen , die hem beletten door te 

 gaan , zoodat men , om hem te huis te houden , genoodzaakt was de 

 deur met een sleutel te sluiten en zorg te dragen dien niet in het slot 

 te laten steken. Hoe zoude het nu mogelijk zijn zulk eene zamengestelde 

 handeling te verklaren , zonder tusschenkomst van het denkvermogen , 

 van het vermogen om te redeneren en eene gevolgtrekking te maken en 

 op grond daarvan te handelen ? 



„Het verstand van den hond openbaart zich op eene niet minder 

 duidelijke wijze. Ieder heeft zich daarvan meermalen kunnen over- 

 tuigen en welligt moest ik mij ontslagen rekenen van hiervan nieuwe 

 voorbeelden bij te brengen ; maar eenige der feiten , waarvan ik oogge- 

 tuige ben geweest , zijn zoo bewijzend , dat ik den wensch om deze 

 mede te deelen niet weerstaan kan. 



„In het huis van een mijner vrienden bewoonde de koetsier eene 

 kamer op de bovenste verdieping , zeer ver van den stal. Hij had 

 een hond , die hem somtijds naar boven volgde , wanneer hij zich ging 

 kleeden , maar die gewoonlijk beneden bleef en altijd naast de paarden 

 sliep. Op een nacht werd hij door dien hond gewekt , die aan de deur 

 krabde en blafte. Het verstandige dier gaf groote ongerustheid te kennen 

 en scheen zijnen meester te willen beduiden , dat deze naar beneden 

 moest gaan. Deze gehoorzaamde aan dien wenk , en , toen hij in 

 den stal was gekomen , bevond hij , dat een der paarden den halster 

 had verbroken en zijn medgezel zeer mishandelde. Blijkbaar had de 

 hond begrepen , dat de gewone orde niet in den stal heerschte , hij 

 had gedacht , dat de tegenwoordigheid van den koetsier noodig was en 



