76 DENKEN DE DIEREN BIJ HETGEEN ZIJ DOEN ? 



dientengevolge was hij hem gaan wekken en uitnoodigen om beneden 

 te komen. Hij had met verstand gehandeld. 



. „Een andere hond , een poedelhond , die in den Jardin des plantes 

 bij een mijner ambtgenooten woonde , wiens familie gedurende den 

 winter in de straat Saint Dominique en des zomers in het dorp Sèvres 

 haar verblijf hield , leidde gaarne een zwervend leven : hij liep des 

 morgens uit en kwam gewoonlijk eerst tegen het uur van het middag- 

 maal terug ; maar des Zondags vond hij de deur gesloten , want zijn 

 meester ging op dien dag , hetzij naar de straat Saint Dominique of 

 naar Sèvres , naar gelang van het jaargetijde. Weldra had de hond 

 zijns meesters gewoonten leeren kennen en toen begaf hij zich eiken 

 Zondag , na in de stad rondgezworven te hebben , even als gedurende 

 het overige der week , niet weder naar den Jardin des plantes , maar 

 zonder ooit te missen naar de straat Saint Dominique waar men des 

 winters , of naar Sèvres waar men des zomers was , terwijl hij op de 

 andere dagen zich daar nooit vertoonde. Deze gewoonte , welke vele 

 jaren aanhield, veronderstelt niet enkel een zeker talent van waar- 

 nemen , alsmede een vermogen van te denken en te redeneren , maar 

 ook de geschiktheid om te oordeelen over den tijd en de tijdelijke 

 terugkeering van zekere gebeurtenissen te voorzien." 



Dus verre milne edwards. 



Ik kan hier uit eigen ervaring nog het volgende bijvoegen , dat met 

 het laatst door hem medegedeelde geval eenige overeenkomst heeft. Ik 

 heb van zeer nabij eenen koopman gekend , die een klein hondje , een 

 wit leeuwtje , had , dat 's nachts altijd aan het voeteneinde van zijn 

 bed sliep en dat hij over dag , gedurende zijn verblijf op het kantoor 

 of in den winkel, in den borstzak van zijn jas droeg. Zoodra de man 

 zich des morgens gekleed had en gereed was zijne slaapkamer te 

 verlaten , sprong het hondje van het bed en werd dan op zijne gewone 

 plaats geborgen. Dit geschiedde geregeld , eiken morgen , alleen met 

 uitzondering van den Zondag. Dan was zijn meester gewoon ter kerke 

 te gaan ; het diertje bleef dan op het bed liggen tot aan den tijd dat de 

 kerk uitging. Dan liep het naar beneden en vatte post aan de voordeur om 

 zijn meester op te wachten. Dit gebeurde niet enkele malen , maar 

 wekelijks , gedurende vele jaren. 



