DE ZWAARDJAGERS BIJ DE HAMRAN-ARABIEREN. 



Bakee heeft in zijn werk: The Nile Trihdaries of Alyssinia and the 

 Sword-hunters of the Hamran-Arahs eene eigenaardige handelwijze be- 

 schreven , welke de genoemde Arabieren bij de jagt op elef anten aan- 

 wenden en die hoofdzakelijk daarin bestaat, dat zij met groote behen- 

 digheid en even groot levensgevaar het wegrennende dier de pezen der 

 achterpooten met hunne zwaarden doorhakken , zoodat het dan natuurlijk 

 niet meer loopen kan en ter aarde stort. Men heeft er op gewezen , 

 dat reeds beuce hetzelfde berigt, en dat het daarom waarschijnlijk is, 

 dat BAKEE de reizen van dezen niet gelezen heeft. Die soort van ele- 

 fantenjagt is echter reeds veel vroeger geschilderd geworden, en wanneer 

 zij ook in den loop des tijds eenige veranderingen moge hebben onder- 

 gaan , zoo is zij toch in het wezenlijke dezelfde gebleven en heeft zich 

 alzoo eene zeer lange reeks van eeuwen bij de bewoners van dat land 

 gehandhaafd , — ook omdat men aannemen mag , dat zij reeds lang vóór 

 den tijd van den zoo dadelijk te noemen berigtgever in gebruik zal zijn 

 geweest. Die berigtgever is agathaechides , die in de tweede eeuw vóór 

 Christus eene beschrijving der Roode Zee vervaardigde, — en ofschoon 

 wij dat boek niet meer bezitten , zoo bevinden zich toch uittreksels 

 daaruit in het Myriobiblon van photius , waaruit ik de tot ons onderwerp 

 betrekkelijke plaats liier laat volgen : 



Nadat agathaechides de oeverbewoners van den Astabaras (Atbara, 

 Takazze in Abyssinië) en dan nog twee naast deze wonende volken 

 besproken heeft , gaat hij (ed. bekkee , p. 4526 , 8 iF) aldus voort : 

 „Achter de laatstgenoemden , maar ver van hen verwijderd en meer 

 westwaarts , wonen lieden , die hun levensonderhoud winnen door de 

 elefantenjagt. Sommigen van hen namelijk stijgen op hoornen en letten, 

 daarop zittende , wel op , wanneer de elefanten voorbij komen. Dan 

 pakken zij met de handen den staart eens elefants aan , terwijl zij zich 

 met de voeten op het linker been van het dier steunen , houwen dan 

 met een bijzonderen daartoe geschikten bijl , dien zij in gereedheid 

 houden , de pezen van den regter knickuil door , waarbij zij met aj^ 

 hunne krachten met de eene hand toeslaan en met de andere den staart 



