98 HEÏ JUEA-TIJDPEEK , OF DE 



Regt voor ons breidt de ojde oceaan zijn breede armen uit , achter 

 ons zendt een woud van naaldgeboomte zijn lange slagschaduwen naar 

 't westen, kroonende met eeuwig groen de hellingen dier bergrij. Daar 

 is koelte , wanneer de hitte der middagzon het oeverzand doet blaken , 

 daar is vocht in overvloed om den dorstigen varenstengel te drenken , 

 die hier onder het bruine moskleed voortkruipt , elders , waar zijn vol- 

 maakter broeders de plaatse hem gunden , fier de gevederde kruin verheft. 



Sloegen wij den weg landwaarts in , door dat woud , over die toppen 

 van graniet en gneis , die breede hellingen en vlakten van gevlekten 

 zandsteen , steeds verder en verder , dieper en dieper , — lieflijke dalen 

 zouden we zien slingeren tusschen de naakte rotstoppen ; wijde velden 

 zich openen achter de bekranste bergen; de rietgrassen onder de vleugelen 

 des winds zien golven en ze hooren ruischen aan den zoom van beekjes, 

 die met vleijend gemurmel over 't witte zand heensnellen; zwarte 

 afgronden zien gapen , nooit door den dag verlicht , in welker diepte 

 de afgescheurde rotsbrokken , die de storm van hun zetel bonsde , den 

 tuimelenden bergstroom doen schuimen van drift ; hier het vleugelblad 

 een prieel zien weven, waar de twijfel geen uitspraak zich vermeet 

 over licht of schemering , — maar geen kooren schallen in deze heilige 

 boschgewelven , geen gebrul verkondigt de nabijheid van den koning 

 der wouden , geen slangengeblaas doet hier het bloed stollen van schrik , 

 geen arend hangt hier zijn nest aan de overhangende klip , geen gier 

 schudt zijn ruischende vleugels , de pterodactylus alleen zit op deze 

 rots slapend te knikken , de megalosaurus alleen sluipt met loggen tred 

 langs het strand , terwijl de plesiosaurus met zijn vinvormige pooten 

 in 't drabbige water plast. Geen rozenknop ontplooit hier zijn schoon- 

 heden , geen palm zijn waaijervormig blad , maar de cycas toch groeit 

 in dezen bodem en de libellula fladdert in haar gaasvormig kleed over 

 dien stroom. 



Derjvaarts evenwel leidt thans niet onze weg, de morgen toch is 

 daar , de dag is aangebroken ; thans naar het open veld , niet in de 

 schaduwen des wouds ; thans naar den oever der zee. Aan een spiegel 

 gelijk , weerkaatst het eenvormig vlak zijn vriendelijk zilver ons in de 

 oogen. Naar den oever der zee , waar in 't verre westen en zuiden , 

 in 't verre zuiden en oosten , hemel en aarde elkander om strengelen , 

 als vierden ze 't feest der schoonste vereeniging. Naar den oever der 

 zee , waar meer dan elders denkbeelden van oneindigheid en onbe- 



