MOKGENSCHEMERING VAN EEN NIET7WEN DAG. 99 



perktheid der ziele tegenruisclien. 'Naar den oever der zee , waar de 

 golven een vrijheidslied bruisen en der winden harpgezang zich smeltend 

 daaraan paart. Meêgesneld op de toppen der wateren , mee naar den 

 verren horizon, spreekt ons hart, door onweerstaanbaar heimwee gedron- 

 gen , mee naar den horizon om te zien , wat daar te aanschouwen , te 

 weten , wat daar te kennen , te gevoelen , wat daar te genieten valt. 

 Naar de zee , onbegrensd strekt zij zich uit — neen ! ik bedrieg mij , 

 of verkondigt niet die ligte rimpeling een naauw onder 't watervlak 

 verscholen bodem , eene zandplaat welligt , een rif misschien ; of ziet gij 

 niet daar ginds een stip , half merkbaar , een streep , blaauw als de hemel, 

 een lijn , glinsterend als het marmer in den zonneschijn ? Komt , 

 schepen wij ons in op de kiel der verbeelding , zweven wij over 

 't watervlak met de beheerschers der lucht , lagchende om 't geweld , 

 dat een straks opgestoken windvlaag in de dan ontroerde baren zal 

 opwekken. Weinig verraadt de nu effene spiegel het leven daar bene- 

 den in de diepte , den strijd daar gestreden , den strijd der harts- 

 togten , den strijd des levens ook daar gekampt, den strijd, waarin 

 het zwakke zwicht voor het sterke , het eerste ondergaat om nimmer 

 meer te verschijnen. Wij zweven en zweven ; een eiland groent op 

 uit de diepte , een tweede daarnaast en een derde , steeds meer en 

 meer, gegroepeerd in een gebogen lijn, die hier het zilte nat geheel, 

 elders gedeeltelijk omvat. Hier is een werkplaats opgeslagen van een 

 magt , die de magt van het kleine is geheeten , maar den oceaan 

 zijn gebied betwist. Een wezentje, naauw groot genoeg om door 

 't ongewapend oog te worden gezien , spelemeit met zijn talrijke 

 armpjes , kringsgewijs om de mondopening geplaatst , in den vloed. Een 

 niet te diep water , een rotsachtige bodem om zijn huis op te slaan , 

 zooveel mogelijk een sterke branding , die telkens versch water toe- 

 voert , ziedaar de hoofdvoorwaarden voor zijn bestaan. Millioenen bij 

 millioenen leven gezellig bijeen , het eene geslacht op de graven van 

 't voorgaande. Hun geleiachtig ligchaam gaat na een kortstondig bestaan 

 verloren, maar de kalkachtige woonplaats blijft en na jaren arbeid is de 

 oppervlakte des waters bereikt. De bodem rijst , de zee spoelt een 

 denneklos aan land , een luchtbewoner geeft er zijn onverteerde plan- 

 tenzaden ten beste , de wind neemt den ligten inhoud eener varen- 

 spoor onder zijne vleugels , — en een groen tapeet bedekt dien grond 

 en een woud verrijst op dien bodem , w^aarop tal van schepselen zich 



7* 



