108 HET JUKA-TIJDPEKK , OF DE 



De Jura nu behoort tot het secundaire tijdperk of dat van het middel- 

 leven. Dit tweede tijdperk heeft men ook wel den tijd der reptielen 

 of kruipende dieren genoemd , terwijl het primaire tijdperk dat der 

 cryptogamen en het derde en vierde het rijk der zoogdieren of der dico- 

 tyledone planten wordt geheeten. Dit vatte de lezer niet in dien zin 

 op , alsof in het tweede tijdperk uitsluitend reptielen de aarde zouden 

 bevolkt en in het eerste tijdperk niets dan planten en wel uit de 

 afdeeling der cryptogamen op aarde zouden geleefd hebben , maar door die 

 uitdrukking wil men alleen te kennen geven , dat tot die afdeelingen 

 behoorende soorten — om een vreemd woord te gebruiken — voorheer- 

 schend waren. Ieder , die mijn opstel over het steenkolen-tijdperk heeft 

 gelezen , herinnert zich nog welke vormen in de daartoe behoorende 

 lagen tot ons spreken. Doch gaan wij nu over tot eene meer opzette- 

 lijke beschouwing van het door ons gestelde onderwerp. 



Hoe geheel anders is reeds de toestand geworden , sedert wij de veen- 

 bosschen doordwaalden , te midden van reusachtige sigillariën en cala- 

 mieten , varens en lepidodendrons en nog eens sigillariën en calamieten , 

 varens en lepidodendrons en altoos diezelfde sombere vormen , die zich 

 verheffen naar een nimmer wolkenloozen hemel , zwelgende in 't kool- 

 zuur , dat ons reizigers elk oogenblik dreigde doodelijk te worden , 

 indien de werkelijkheid in plaats van de verbeelding ons voertuig ware. 

 Enkele eilafiden verheffen zich boven den oceaan , geen gewerveld dier 

 wordt nog aanschouwd. Waarom , mijne lezers ! liet ik u in den vroe- 

 gen morgen bij 't opkomen der zon een anderen denkbeeldigen togt 

 maken over de wateren der Jura-zee? Waarom liet ik de pijnboomen 

 langs het strand en de heuvelen in de verte omzoomen met het goud 

 van de ochtendstralen ? Omdat wij thans in het midden staan van een 

 tijdperk, dat, aan een jongeling gelijk, reeds belooft te worden, wat 

 het later zijn zal, een tijdperk, dat ons toeroept: „ziet, de nacht is 

 voorbij, de morgen is daar, de dag is aangevangen!" Omdat het land- 

 schap zijn eerste somberheid heeft afgelegd, en al is de natuur nog niet 

 het tijdperk der mannelijkheid ingetreden , al sluimert nog menige kracht 

 en menig leven , al is nog menige schoonheid niet ontplooid , de hoop 

 is toch met de blijdschap in ons harte ontwaakt. Wij begroeten den 

 Jura-tijd als het begin van een nieuwen dag, wij begroeten de Jura- 

 natuur , gelijk wij een volk begroeten, dat lang in boeijen verzonken, 



