MOEGENSCHEMEEING VAN EEN NIEUWEN DAG. 119 



en koppootige weekdieren , somtijds uit zijn eigen kroost. Ook is 

 de ichthyosaurus een levendbarend dier. Een hoogst toevallige gebeur- 

 tenis zal dit in onvergankelijk schrift beitelen. De angst toch voor 

 den naderenden dood verhaastte bij eenen ichthyosaurus het barensuur; 

 maar nog voordat de jonge ichthyosaurus het daglicht voor zijn don- 

 keren kerker had verwisseld , stierf de moeder en het ongeboren indi- 

 vidu , een goed gevormde ichthyosaurus van bijna 13 duim lengte, met 

 den kop naar achteren gekeerd, in normale ligging tusschen de bek- 

 kenbeenderen der moeder, zal anno 1800 en zooveel bewijzen, dat 

 onder de sauriërs van den Jura-tijd levendbarenden zijn geweest ^). 

 De natuur , waarde lezers ! schrijft de biographiën voorzeker ! vrij wat 

 naauwkcuriger , dan de door hartstogten verblinde menschen der be- 

 schaafde menschen-tijden. 



Waarde lezers ! liet ik mij daar ontvallen ; in werkelijkheid ben ik 

 dus weder in meer actieve verhouding tegenover u geplaatst. En 

 't is ook goed zoo, want onze gefingeerde reis in den Jura-tijd, over 

 de Jura-zee , langs de stranden der toenmalige wateren , had slechts ten 

 doel u een meer aanschouwelijk beeld te geven van lang verleden 

 tijden en toestanden. "Wij stonden op de oude Trias-lagen , die van 

 Kingston tot Bristol zich boogvormig uitstrekken. Daar langs legerde zich 

 de Lias , welker schepselen wij als in een panorama voorbij lieten 

 trekken. De Lias-tijd was dus voornamelijk ons uitgangspunt, en of- 

 schoon menig kleurtje van de bruine Jura daarin doortintelde en natuur- 

 lijk veel , wat van het eene gezegd kan worden , ook op het andere 

 toepasselijk is , verre van de waarheid zijn wij niet afgeweken. Ik 

 zou u thans eenige duizendtallen van jaren, in een oogwenk kunnen 

 laten doordroomen , u verplaatsen in den bruinen of witten Jura- 

 tijd, 't zij nogmaals in Engeland, 't zij in Erankrijk of aan de Alpen , 

 maar ik zou dan vreezen alléén den terugtogt aan te moeten ne- 

 men , en weest verzekerd , dit zou mijne gevoeligheid niet weinig 

 prikkelen. Wat is de mensch toch een eerzuchtig wezen , niet waar ? — 

 Ik moet dus wel van mijn wensch afzien om de straks besproken 

 riffen met u te beklimmen en de verschillende polypen te leeren ken- 



') Dit feit wordt door den hoogleeraar hartinq medegedeeld ia diens werk »De 

 voorwereldlijke scheppingen" (bl. 181). De hedendaagsche reptielen zijn meest 

 eijerenleggend. 



