120 



HET JUEA-TIJDPEEK , OF DE 



Fig. 8. 



Fig. 9. 



nen, die ze hebben opgebouwd en waarvan gij hier een paar soorten 



ziet afgebeeld. 



"Wij hadden dan getracht door 

 een dier riffen heen te breken , en 

 ziet ! daar , waar gindsche rivier 

 haar zoet-waterinhoud in den 

 oceaan ontlast, was daartoe ge- 

 schikte gelegenheid, want op 

 die plaats is het rif zeer zeker 

 open ; polypen toch haten 





t.mf/AW, 



a^i 



zoete water. Wij zouden dan &^iWgiÊM 



Prionastrea 



oblonga. 



nog eens de varen-flora kunnen 

 nalezen , langs gindschen stroom , 

 Thecosmilia annularis. -^aar zij bij voorkeur zijn te 

 vinden , vooral wanneer het lommer van 't woud er tegen leunt ; 

 wij zouden dan gelegenheid hebben reeds eene vertikale verbreiding 

 der planten gade te slaan ; wij zouden dan nogmaals kennis kunnen 

 maken met nieuwe ichthyosauren en plesiosauren van dezelfde of 

 andere soorten, misschien wel met de monsterachtige dinosauriërs. 

 Yooral den Megahsaurus Buchïandi had ik groeten lust eens te zien. 

 Dit dier heeft eene lengte van 16 en eene hoogte van bijna 3 ellen. 

 In Engeland en op het vaste land , in den Oöliet en in de Wealden 

 vindt men zijn overblijfsels. Ook de iguanodon of leguaantand wordt 

 in de laatste formatie gevonden. Deze , een rhinoceros in 't masker van 

 een hagedis — gelijk zeker schrijver hem noemt , — zou volgens mantell 

 23 ellen lang zijn geweest. Uit enkele brokstukken van 't geraamte 

 heeft men vrij naauwkeurig dit ondier in vorm , levenswijze en woon- 

 plaats leeren kennen. 



In 't voorbijgaan zij 't mij vergund hier op te merken , dat zulks 

 met de meeste schepselen van de zoogenaamde voorwereld het geval is. 

 Zelden toch vindt men een volledig geraamte. Doch de verschillende 

 deelen staan onderling en tot het geheel in zulk een harmonisch ver- 

 band , dat men bij gevolgtrekking 't ontbrekende uit het bekende afleidt. 

 Zoo blijkt uit de enkele beenderen der ledematen , die men gevonden 

 heeft , dat de iguanodon hooger op de pooten is geweest , dan gewoonlijk 

 bij de reptielen het geval is, en hij dus in dit opzigt tot de zoogdieren 

 nadert. Ofschoon men van meer dan 70 individuen de brokstukken 



