124 HET jüea-tijdpere: , OF DE 



zijn ze , en eens was er een tijd , dat de laatste liep aan den leiband van 

 den eerste ; waar deze sprak , zweeg bescheiden de andere. De zuster 

 was nimmer van huis geweest en kende dus niets van de wereld buiten 

 de muren harer enge kluis. De broeder alléén had zich het regt voor- 

 behouden een kijkje in 't rond te nemen , wanneer 't hem lustte. Veel 

 evenwel deed hij zulks niet ; het lieve zonlicht stak hem te zeer in de 

 door graauwe staar gekwelde oogen. Waar de levendige zuster duizend 

 vragen opwierp , antwoordde hij slechts met een medelijdend schouder- 

 ophalen , alsof hij wilde zeggen : „kind ! waar bemoeit gij u mee , 

 kleed gij uwe pop aan; de wereld daar buiten is mijn erfdeel." Of 

 op een anderen tijd hing hij zulk eene nare schilderij op van 't geen 

 de buitenwereld opleverde , dat der arme kleine de haren te berge rezen. 

 Er kwam evenwel verandering in dien toestand. De zuster, van een 

 onbewaakt oogenblik gebruik makende , wist op zekeren dag te ontko- 

 men. En hoe liefelijk was de natuur, hoe heerlijk scheen het lieve 

 zonnetje ! 'T huis had zij slechts de doffe stralen eener kaars voor de 

 eenige lichtbron aangezien en nu? Welk een rijkdom schonk de volheid der 

 schepping aan haar hart, welke reine lucht deed de ontspannen borst 

 hijgen van weelde ! Wel had zij hevige ver wijtingen te verduren van 

 haren broeder , wel trachtte deze zijne oplettendheid te verhoogen , doch 

 te vergeefs ! het teedere wicht overwon haar schroomvalligheid , haar 

 eersten angst , haar zelf beschuldiging ; het bewustzijn van onschuld en 

 regt trad op in den maagdelijken boezem , de aandrang werd grooter 

 om den kerker te ontvlieden en den band los te rukken , die haar 

 onwaardig knelde. Elke dag ontsloot haar nieuwe schoonheden, maar 

 ook eiken dag voelde de broeder zijn magt en invloed dalen. Deze, 

 vroeger een reus , werd een kind , maar kinderlijk daarom niet , want 

 kinderlijk had hij zich nooit betoond ; onderwerping en ootmoed had 

 hij wel gepredikt, maar voor zich zelven nimmer begeerd. Yol spijt 

 trok hij zich meer en meer in zijn knekelhuis terug. Wel riep zijne 

 zuster hem toe : „kom , ontvlugt met mij die sombere wanden en speel 

 mee in het ruim ; wij zijn immers broeder en zuster en de bloemen 

 mogen wij zamen plukken , al te zamen is het het onze ;" maar 

 de afgeleefde oude beantwoordde dien vriendelijken groet met een 

 grijns. Van jaar tot jaar vervielen zijn trekken. De ademtogt 

 des nieuwen levens , die uit het vrije veld van der zuster lip- 

 pen daalde , was hem als de noordewind , die tak bij tak deed kra- 



