MOEGENSCHEMERING VAN EEN NIEUWEN DAG. 125 



ken. "Wel poogde hij nu en dan de schamele leden te bedekken met 

 de slippen van 't kleed zijner zuster , maar deze had reeds weder een 

 nieuw gewaad om de bevallige leest geslagen en een nieuwe huivering 

 overviel den andere. Is het wonder, dat hij in 't prangen der laatste 

 stonde , stuiptrekkend de lamme vuist balt om der fiere maagd het 

 hoofd te beuken ? — En deze ? Och ! de keten , die haar boeide is 

 sinds lang verbroken , uit het bereik van den magtelooze , zweeft zij 

 over berg en dal , en elk uur opent haar nieuwe tresoren. Eens was zij weer 

 uitgegaan: daar staat zij aan den ingang eener grot; zij treedt deze binnen 

 en staart vol verrukking op een geheimzinnig schrift , dat de berggeniën 

 in de rotswanden hadden gebeiteld. Zij treedt nader , betast die letteren 

 met haar blanke handen , een heilig gevoel doortintelt haar gemoed , 

 zij heeft een groot raadsel ontsluijerd. Met de gedenkteekenen dier zege 

 beladen , keert zij weder — maar de broeder duwt haar een bitter 

 verwijt toe , voegt nieuwe grieven tot de bestaande en sluit het oog 

 voor 't daglicht , dat door de tallooze reten der vervallen woning dringt , 

 het oor voor de steeds luider klinkende stem der zegevierende waarheid. 

 En de zuster ? Te krachtiger omklemt zij heur vaandel , en , evenals 

 de krijgsman met den kreet „voor vaderland en vrijheid" zijn veldtee- 

 ken omhoog geheven , zich stort in den digtsten drang des gevechts , 

 waar eed en pligt hem wenken, zoo ook met het wachtwoord: „voor 

 de waarheid" houdt zij het hare omhoog , onverlet door de stor- 

 men , die rondsomme mogen gieren. — Wanneer zal de broeder zich 

 omkeeren en zijn kerker ontsluiten om zich te vermeijen in 't vrije , 

 bloemen plukkende zamen met zijne zuster? 



