166 EENE OMWENTELING OP SCHEIKUNDIG GEBIED, 



verheid bewees hij belangrijke diensten. „On Ie trouvait partout," 

 zegt zijn vriend en levensbeschrijver lalande , „il snffisait a tont par 

 sa facilité et son zèle , qni étaient également admirables." Lavoisiee 

 achtte het grooter eer nuttig te zijn dan beroemd. Hij had niets van 

 de ongenaakbaarheid, van de zelfgenoegzaamheid , van de voornaamheid 

 aan zoogenaamde groote mannen niet zelden eigen. Gansch niet na- 

 ijverig op den roem van anderen , onderscheidde hij zich evenmin door 

 die valsche nederigheid , die eigen gaven en werken verkleint om die 

 van anderen hemelhoog te verheffen. Vertooning maken lag allerminst 

 in zijn karakter ; maar toch was hij niet onverschillig voor de eer , die 

 hij oogstte. Hij hechtte er aan , dat zijne verdiensten werden erkend , 

 getuige meer dan één mémoire , bij de academie sous pli cacheté inge- 

 zonden , uit vrees van zich later de prioriteit van eene of andere ont- 

 dekking te zien betwist. Toch heeft het hem geenszins aan miskenning 

 ontbroken ; toch stond hij vaak bloot aan aanvallen van de onedelste 

 soort ; toch was zijn leven vol strijd tegen hardnekkig vooroordeel , 

 bekrompen misverstand en kleingeestige tegenwerking , ook daar , waar hij 

 regt had sympathie en ondersteuning te verwachten. Onder allen tegen- 

 stand bleef hij zich zijner kracht ten volle bewust , kalm en waardig. 



Lavoisier — en het is geen geringe lof , met het oog op den tijd , 

 waarin hij leefde — voedde geene revolutionaire hartstogten. Hij is 

 nooit geweest en heeft nooit begeerd te zijn een homme politique. 

 Men weet , dat het anders in die dagen niet ontbrak aan mannen van 

 wetenschap , die op die hagchelijke eer aanspraak maakten. Lavoisier 

 moge het beginsel der omwenteling hebben toegejuicht , zijn edel hart 

 verafschuwde hare misdaden en gruwelen , waarvan ook hij het weer- 

 loos offer moest worden. In het heetst der woede van het Schrikbe- 

 wind is ook dat rijke leven door de monsters der revolutie geknakt en 

 verwoest. Met drieëndertig ambtgenooten werd lavoisiee , als voor- 

 malig fermier général , voor het revolutioiiair geregtshof gedaagd en ter 

 dood veroordeeld. Op den 8 Mei 1794 besteeg hij de akelige kar, 

 kalm, onderworpen, berustend in zijn lot. Een uitstel van weinige 

 dagen, door hem gevraagd, om nog eenige onderzoekingen ten einde 

 te brengen, werd geweigerd. „La république n'a pas besoin de chi- 

 mistes," ontving hij tot bescheid. Het is een waar woord: „La 

 Terreur , c'était la passion et l'ignorance déchainées." 



Als eene waardige hulde aan de nagedachtenis van een van Frankrijks 



