EENE OMWENTELING OP SCHEIKUNDIG GEBIED. 17 1 



Hij leefde voor zijne studiën en voor anderen. Met onbekrompene 

 mildheid had hij schatten veil , waar het de wetenschap aan hulpmid- 

 delen , of noodlijdenden aan bijstand faalde ; maar zelf was hij een 

 toonbeeld van eenvoud , matigheid en bescheidenheid. 



In 1691 stierf boylb , geacht door allen, beweend door velen. — 

 Aan zijne asch werd door zijn dankbaar vaderland eene eervolle rustplaats 

 bereid, onder de gewelven der abdy van Westminster. — We kunnen 

 hier de verdiensten van den scherpzinnigen denker en geoefenden waar- 

 nemer niet in het breede schetsen. Genoeg zij het te vermelden , dat 

 hij , op den weg der ervaring moedig voortgaande , menige waarheid 

 ontdekte en menige dwaling bestreden heeft. Zijne heldere begrippen , 

 zijne overtuigende proeven , zijne bondige betoogen weerspraken het 

 gezag der ouden, de holle theoriën van zijn tijd en de buitensporig- 

 heden der Alchemie , toen in hare nadagen. We moeten ons bepalen 

 tot wat door boyle is verrigt met betrekking tot onze kennis van den 

 dampkring. Zijne talrijke onderzoekingen omtrent de physische eigen- 

 schappen der lucht mogen met regt meesterlijk heeten. Iets minder 

 gelukkig was hij in de verklaring van haar scheikundig karakter , 

 ofschoon hem de eer niet kan worden betwist de eerste grondslagen te 

 hebben gelegd tot de kennis van hare zamenstelling. Immers hij toonde 

 door eene reeks van proeven aan , dat in den dampkring eene eigenaar- 

 dige luchtvormige vloeistof voorkomt, die bij de verbranding wordt 

 opgenomen en evenzeer bij de ademhaling en de gisting een belangrijke 

 rol speelt. Zeer gepast noemde hij haar „levensstof." Hij bewees verder, 

 dat de lucht van dat lijmengsel j zoo hij meende, door een brandbaar 

 ligchaam beroofd , maar weinig van hare veerkracht en andere eigen- 

 schappen heeft verloren. Dat was een groote stap tot de waarheid. 

 Had BOTLE nu ook maar zijne levensstof te hulp geroepen ter verkla- 

 ring van een ander verschijnsel , zoo naauw met de verbranding 

 verwant , ik bedoel de zoogenaamde verkalking. Maar hier geraakte 

 hij het spoor bijster. Van oude tijden af was het bekend , dat 

 de meeste metalen , bij verhitting aan de lucht , den metaalglans en 

 verdere kenmerkende eigenschappen verliezen , een aardachtig voorko- 

 men aannemen , in één woord , tot zoogenaamde metaalkalken overgaan. 

 Men wist lang vóór botle , dat de metalen , onder deze omstandig- 

 heden , in gewigt toenamen ; maar men hechtte daar niet veel waarde 

 aan ; er werd misschien niet eens over nagedacht. Algemeen hield men 



