182 EENE OMWENTELING OP SCHEIKUNDIG GEBIED. 



BOYLE in het spel , dan moest de toestel nu meer hebben gewogen dan 

 bij het begin der proef. Lavoisiee opende nu de retort en wat hij 

 verwacht had gebeurde : — er drong lucht in. Er was dus blijkbaar , 

 gedurende de verkalking , iets uit de lucht in den toestel weggenomen , 

 dat door de buitenlucht weder werd aangevuld. Om te weten te ko- 

 men hoeveel lucht er , na de opening , was ingedrongen werd de weeg- 

 schaal al weder te baat genomen. JS'u kwam de beurt aan de ge- 

 vormde tinkalk , en deze bleek werkelijk de verdwenen lucht in beslag 

 te hebben genomen ; want ze woog meer dan het metaal en wel 

 zooveel meer als het gewigt der verdwenen lucht bedroeg. 



Lavoisiee had bij die proef, herhaaldelijk genomen en gewijzigd, 

 nog een paar belangrijke zaken opgemerkt. Yooreerst was hem ge- 

 bleken , dat in eene gegevene hoeveelheid lucht slechts een bepaald 

 gewigt tin kan worden verkalkt , en ten tweede , dat de door het 

 metaal opgenomene lucht een weinig zwaarder was dan de damp- 

 kringslucht ; terwijl de lucht , die , na de verkalking , in de retort 

 over was gebleven , iets ligter werd bevonden , zoodat het soorte- 

 lijk gewigt der dampkringslucht welligt ongeveer het midden zou 

 houden tusschen dat dier beide andere luchtsoorten ; maar dit laatste , 

 meende de groote man , was niet meer dan eene gissing , waaraan hij , 

 vooralsnog , niet te veel waarde wilde zien gehecht. . Ja , het was eene 

 gissing , maar toch van eene andere soort dan die van de lieden van het 

 phlogiston. Het was waarheid. En wilt ge nu weten , tot welk resul- 

 taat de scherpzinnige denker door zijne proeven werd geleid ? 



Hij besloot dan — het zijn zijne eigene woorden , geschreven den 

 14den Eebruarij 1774 : — „qu'une portion de 1'air est susceptible de 

 se combiner avec les substances métalliques pour former des chaux , 

 tandis qu'une autre portion de ce même air se refuse constamment a 

 cette combinaison. Cette circonstance , — gaat hij voort , — m'a fait 

 soupQonner que l'air de 1'atmosphère n'est point un être simple, un 

 element , comme 1'ont pensé les premiers physiciens , qu'il est composé 

 de deux substances très-différentes. Enfin, je crois pouvoir annoncer 

 ici que la totalité de l'air n'est pas dans un état respirable , que 

 c'est la portion salubre qui se combine avec les métaux pendant leur 

 calcination , et que ce qui reste après la calcination est une espèce de 

 mofette , incapable d'entretenir la respiration des animaux , ni 1'in- 

 flammation des corps." 



