DE BÜIDELDIEEEN. 207 



deldieren, met uitzondering van de geslachten Perameles en Choeropus, 

 sleutelbeenderen bezitten. 



De bijzonderlieid van het hart der Buideldieren , waarop ik de 

 aandacht wenschte te vestigen, bestaat in het volgende. Het is bekend, 

 dat bij alle zoogdieren de regter- en linkerholten van het hart geen 

 gemeenschap met elkander hebben , althans niet van dien aard , dat het 

 aderlijk bloed uit het regter hart zich met het slagaderlijk bloed in het 

 linker hart vermengen kan. Dit nu is bij de Buideldieren ook zoo. 

 Maar bij de andere zoogdieren , ook bij den mensch , vindt men steeds 

 in den tusschenwand tusschen den regter en linker harteboezem of voor- 

 kamer eene eironde groeve (fossa ovalis) , en die groeve is het over- 

 blijfsel van eene opening [foramen ovale) , die gedurende het vruchtleven 

 bestond. Het zou te omslagtig worden , indien ik hier een denkbeeld 

 wilde geven van den bloedsomloop der vrucht. Genoeg is het te 

 weten , dat , daar bij de vrucht de longen in zamengevallen toestand 

 verkeeren en er dus zeer weinig bloed door heen kan gaan , deze 

 communicatie tusschen het regter en linker gedeelte van het hart 

 den bloedsomloop mogelijk maakt , die anders niet mogelijk zou zijn. 

 Yan deze groeve nu vindt men bij de Buideldieren geen spoor , ofschoon 

 het eironde gat bij hen in den eersten tijd ook bestaat. Dit 

 staat duidelijk in verband met den korten tijd van het eigenlijke 

 vruchtleven. Tijdens de geboorte , wanneer de ademhaling een aanvang 

 neemt en de weg door de longen voor het bloed geopend wordt , is het 

 hart nog zoo weinig ontwikkeld , dat er voor het eironde gat ruimer 

 gelegenheid en ruimer tijd overblijft om volkomen te vergroeij en, 't geen 

 bij zoogdieren , die langer in den schoot der moeder vertoeven en dus 

 veel later beginnen adem te halen , niet meer zoo volledig geschieden kan. 



Eindelijk komen wij tot de eigenaardigheden , die de hersenen der 

 Buideldieren vertoonen. 



Bij den mensch bedekken de groote hersenen, die boven in den 

 schedel gelegen zijn , geheelenal de kleine hersenen , die van achteren 

 onder de groote liggen , alsmede de zoogenaamde reukkolven , die van 

 voren onder de groote hersenen zijn gelegen , zoodat men , de gansche 

 hersenmassa van boven beschouwende , niets dan de groote hersenen 

 ziet. — Bij de Roofdieren komt een gedeelte der kleine hersenen van 

 achteren onder de groote hersenen uitpuilen. — Bij de Insektenetenden , 



