DE BUIDELDIEEEN. 211 



en wel zoo lang, dat eindelijk de jongen ter wereld komen in veel 

 meer rijpen toestand dan bij de Buideldieren. De eijeren , hier even 

 los van het ligchaam der moeder als bij de vogels , worden dus bij de 

 Monotremen als 't ware nog binnen de moeder uitgebroed , even als 

 zulks bij de vermelde ovo-vivipare dieren plaats heeft. Het zogen ge- 

 schiedt hier op eene zonderlinge , met de wijze van doen der Buidel- 

 dieren eenigzins analoge wijze , ofschoon de jongen hier niet aan de 

 tepels hangen. Trouwens het vrouwelijk Yogelbekdier bezit geen tepels 

 en alleen kleine zogopeningen ; van eigenlijk zogen kan dus geen spraak 

 zijn, maar het dier spuit het zog in den geopenden bek der jongen. 

 Ja , men verhaalt zelfs , dat het eigenlijke , van een eendensnavel voor- 

 ziene Yogelbekdier (^Ornithorhynchus paradoxus) het zog uitspuit onder 

 het zwemmen en dat dit door de achter haar aan zwemmende jongen 

 van de oppervlakte des waters wordt opgeslobberd. 



Yoor ik tot het derde en laatste gedeelte van dit opstel overga , ver- 

 meld ik nog met een enkel woord eenige analogiën met de Buideldieren 

 in andere klassen der gewervelde dieren , voor zoo ver namelijk het bezit 

 van een buidel of van eene daarmede overeenkomstige inrigting aangaat. 

 Eene in Peru levende boomkikvorsch , Hyla marsupiata , en eene andere 

 uit Yenezuela, Notodelphys ovipara , hebben op den rug een zak, be- 

 stemd om de eijeren en de jongen op te nemen. De in Suriname ge- 

 meene boomkikvorsch , Hylodes lineatus , heeft zulk een zak niet , maar 

 de jongen zuigen zich op den rug der moeder vast. Bij den Pipa (P. 

 americana) plaatst het mannetje de eijeren op den rug van het wijfje ; de 

 huid van den rug wordt nu ontstoken en er vormt zich rondom elk eitje 

 eene huidwoekering , zoodat dit eindelijk in eene soort van cel besloten 

 ligt, waarin ten laatse het eitje uitkomt en het masker zijne gedaante- 

 verwisseling ondergaat. — Onder de visschen noem ik de Troskieuwigen 

 {Lophohranchii) , waarvan de mannetjes de eijeren onder aan den buik 

 met zich dragen ; bij Scyphius worden de eijeren door het wijfje aan den 

 buik van het mannetje geplakt; bij Syngnathus , het bekende zeepaardje, 

 ontwikkelen zich de eijeren in een zak , die eene verdubbeling der huid 

 is ; — bij Solenostoma wordt een dergelijke zak gevormd door vergroci- 

 jing van den binnenrand der buikvinnen met de huid. Eindelijk ver- 

 meld ik nog den door agassiz ontdekten Geophagus Pedroinus uit de 

 Amazonenrivier , die zulk een broedzak op eene al zeer zonderlinge 

 plaats bezit , namelijk in den mond ^). 



') Aldum der Natuur, 1866, bladz. 319. 14* 



