218 DE BUIDELÜIEREN. 



klein ook, bijten deze dieren nogtans zeer fel, zoodat een inlander 

 niet ligt zijne hand onder hun bereik zal wagen. De Australische 

 miereneter {Myrmecohius fasciatus) maakt, wat voedsel en gebit betreft , — 

 hij leeft van insekten , maar zijn gebit is dat van een vleeschetend 

 dier , — een overgang tusschen de insectivoren en carnivoren uit. Op- 

 merkelijk is het groot aantal kiezen bij dit dier , dat overigens 



V3 + 6y 



in uitwendig aanzien wel wat van een gewonen miereneter heeft , waar- 

 mede het ook overeenkomt , doordien het de insekten vangt met zijne 

 zeer lange en dunne tong. Op den grond gezeten heeft het ook veel 

 van een eekhoorn, daar het dan, even als dit, zijn langen pluimstaart 

 opsteekt. Een ander, grooter roofdier, de Sarcophilus , op Meuw-Hol- 

 land , zoo groot ongeveer als een middelmatige hond , gelijkt zeer op 

 een Maleischen beer , loopt op de zolen der achterpooten , is zeer roof- 

 zuchtig en wordt daarom en om zijne zwarte kleur door de kolonisten 

 de „inlandsche duivel" (native devü) genaamd. De onderscheidene soor- 

 ten van het geslacht Basyurus verschillen van den Sarcophilus zeer 

 door den ranken ligchaamsvorm , welke dien der marters en wezels 

 herinnert , op welke dieren zij ook gelijken om hunne leefwijze , hun 

 roofzucht en bloeddorst. Maar het grootste en gevaarlijkste Buidelroof- 

 dicr is de Zebrawolf van Tasmanië {Thylacinus cynocephalus). Het 

 gelijkt geheel op een wolf, ook in grootte, doch is wat lager op de 

 pooten en heeft zwarte strepen op den bruingrijzen rug. Dit dier rigtte 

 vroeger onder de schapen en hoenders der kolonisten zulke schromelijke 

 verwoestingen aan , dat men het met kracht vervolgd heeft , zoodat het 

 nu slechts in de afgelegenste bergachtige streken van van Diemensland 

 voorkomt. 



Voor de Vledermuizen , de Robben , de Veelhoevigen en de Walvis- 

 schen treffen wij onder de Buideldieren geene analogiën aan , tenzij 

 welligt eenige zeer ver verwijderde , en die met den uitwendigen habi- 

 tus , het gebit en de leefwijze niets gemeens hebben. 



Ik eindig hier mijne mededeeling. Van hetgeen ik gezegd heb zou veel 

 eene breedere ontwikkeling verdienen , en veel zou er kunnen worden 

 bijgevoegd wat der vermelding wel waardig zou zijn. Maar eene volle- 

 dige monographie te leveren lag niet in mijn plan en deze zou ook in 



