264 AFRIKA. 



groot gedeelte buiten den stroom der wereldgeschiedenis is gesteld. De 

 geweldigste omwentelingen in Europa's staten, de val van Aziatische 

 troonen en dynastiën gaan voor Afrika , zoo wij slechts Egypte en 

 Afrika's noordkust en enkele Europesche koloniën uitzonderen, onge- 

 kend en onbemerkt voorbij. 



De Grieken der oudheid zagen Afrika slechts door een nevel van 

 fabelen en legenden. Heeodotus was wel zeer bekend met Egypte en 

 spreekt zelfs met veel waarheid van een verder naar het zuiden gelegen 

 land , hetwelk men toen Ethiopië noemde. De Carthaagsche schepen 

 waagden zich in den Atlantischen oceaan en strekten hunne verkennin- 

 gen zeer verre uit. In het oosten gaven zeetogten aanleiding tot de 

 ontdekking van de kusten van de Arabische golf en de E,oode zee ; maar 

 de handel , die de beweegreden was van deze ondernemingen , werkte 

 alleen en altijd over zee. De Grieken , die in Cyrene gevestigd waren , 

 de Eomeinen , gedurende eeuwen meesters van de kustlanden der Mid- 

 dellandsche zee , zagen zich buiten staat de eerste oasen van de Sahara 

 te overschrijden , zij bezaten welligt naauwkeuriger kennis aangaande 

 het boven-jN'yldal. Ptoleméus, die in de tweede eeuw onzer jaartelling 

 leefde , spreekt van groote meren , van waar de Nyl naar den aequator 

 zou afstroomen , en van hooge bergketenen , het Maangebergte , die op 

 gezag van dezen schrijver sedert dien tijd altijd op de kaarten zijn ge- 

 teekend , ofschoon ze eerst in onze dagen zijn gezien, In één woord , 

 de ouden kenden van Afrika slechts het noordelijk kustland en het 

 ISTyldal ; van Soedan en de binnenlanden , van welke wij zelven ter naau- 

 wernood iets weten , wisten zij niets. De Sahara scheen hun een onover- 

 komelijke hinderpaal; het was een doodsche, dorre woestijn, op zijn hoogst 

 goed genoeg om een toevlugtsoord te zijn voor fantastische Garamanten. 



Vele eeuwen verliepen , zonder dat de aardrijkskennis van Afrika 

 eene schrede verder werd gebragt. Ten gevolge van de reizen ter 

 omzeiling van dit werelddeel werden op de kusten , bij voorkeur 

 aan de monden der groote rivieren , Europesche kantoren opgerigt , 

 wier bewoners , door nieuwsgierigheid of winzucht gedreven , somtijds 

 eenige dagreizen ver zich van de kust verwijderden en het binnenland 

 indrongen ; maar dat binnenland bleef even onbekend. De gedachte om 

 Afrika van de eene zee naar de andere door te trekken kwam bij geen 

 sterveling op ; want zulk eene reis vertoonde zich onder eene schrikwek- 

 kende gedaante. De smalle zoom , dien de Europeanen hadden door- 



