268 AFRIKA. 



Wel verre van den hoofdarm der groote rivier te zijn , zoo als sommige 

 reizigers gemeend hebben , zou de Blaauwe Mjl , zoo hij gedwongen 

 was alleen de naauwe en drooge vallei van Egypte te doorloopen , niet 

 dan met moeite de Middellandsche Zee bereiken. 



Na dezen langen eenzamen loop tusschen twee zandoceanen , van de 

 Middellandsche Zee tot op den 1 8den breedtegraad , neemt de Mjl hoo- 

 ger op dan Meroë de houding aan, die aan alle waterstroomen van 

 onzen aardbol eigen is. Zijn bekken verbreedt zich tot een ontzagge- 

 lijken waaijer ; zijn bed neemt de wateren op van een groeten halven 

 cirkel , die eene middellijn heeft van niet minder dan 400 mijlen. Ten 

 oosten strekken zich zijne schatpligtige vloeden uit tot in het hart 

 van Abessinië , een land van hooge bergen , wier hoofdtoppen tot 5000 

 meters boven de oppervlakte der zeeën uitsteken : ten westen was 

 natuurlijk het bestaan van een ander even magtig berggevaarte te voor- 

 onderstellen. Naar deze zijde rigtte zich in het begin van 1863 eene 

 expeditie , die een bijzonder belang ontleende van het karakter der per- 

 sonen , waaruit zij was zamengesteld. Drie dames \an hooge geboorte 

 en uitstekende opvoeding , mevrouw tinne , dochter van een Holland- 

 schen admiraal , hare zuster, de barones van de capelle , en hare doch- 

 ter , freule alexandea tinne, kwamen in Augustus 1861 voor de derde 

 maal in Egypte met het voornemen verre onderzoekingstogten te onder- 

 nemen. Een groot vermogen maakte haar de uitvoering van dit plan 

 gemakkelijker. 'Na vier maanden besteed te hebben aan een uitstap op 

 den boven-Mjl , verbonden deze dames aan zich twee geleerde en on- 

 verschrokken Duitschers , den heer heuglin en dr. steudnek, en voeren 

 naar den Bahr-el-Grhazal , een weinig bekenden bijvloed, die zich mid- 

 den in de moerassen van het meer Nó in den Nijl stort. De onderne- 

 ming was niet gelukkig. Dr. steudnee en mevrouw tinne bezweken 

 onder de landkoortsen. De reizigers waren niet in staat zoo ver door 

 te dringen , als zij wel gewenscht zouden hebben. In allen gevalle 

 schijnt uit hunne waarnemingen te volgen, dat de wateren van de 

 westelijke helling van het Nijlbekken over een terrein van geringe hel- 

 ling gaan , dat zij in moerassen veranderen , en dat de heuvels , van 

 welke de bijvloeden afvloeijen , slechts eene middelmatige hoogte hebben. 

 Het algemeen niveau van dit oord is echter vrij hoog ; maar men zou 

 zeggen , dat de bodem geheel in één stuk is opgeheven , zonder eenige 

 spleet of grondverplaatsing en bijgevolg zonder dal wegen en toplijnen. 



