APRIKA.. 



279 



langer worden , indien men er alle Europeanen in wilde zamenvatten , die 

 slagtoffers van het klimaat of van de wreedheid der inlanders zijn geworden. 



Wij kunnen nu uit één oogpunt de uitgebreide ruimten van Zuid- 

 Afrika als een geheel overzien en onderzoeken , welke band er tusschen 

 dit gebied en dat van den Mjl bestaat. Yele groote rivieren besproeijen 

 deze helft van het Afrikaansche vasteland, de Oranje, de Zambese , 

 de Congo ; maar voor zoo ver men kan nagaan , is de loop dezer wateren 

 niet vrij en regelmatig. De Zambese , die meer dan de anderen bekend 

 is , gaat uit van eene hoogvlakte , die vele honderden meters boven de 

 oppervlakte der zeeën is verheven. In zijne afdaling vormt hij water- 

 vallen , waarvan eene , de waterval van Yictoria , schooner is , naar 

 men zegt, dan die der Niagara. Yervolgens opent hij zich een engen 

 doorgang dwars door een bergketen en werpt zich in den oceaan door 

 een brei'de delta midden in lagere moerassige landen. Ten noorden en 

 ten zuiden van dezen stroom , in het middengedeelte van zijn loop , 

 vertoonen zich zoetwatermeren en gesloten bekkens. Yan de Kaap 

 tot den aequator , van de Atlantische tot aan de Indische zee , schijnt 

 er een soort van hoog plateau te bestaan, een breede , geheel uit één 

 stuk bestaande massa, geene hooge bergketens, alleen kleine bergen; 

 geene groote binnenzee , noch diepe insnijdingen in den oever des Oceaans, 

 maar een gelijkmatig terrein op eene matig golvende oppervlakte. De 

 verlagingen van het terrein schijnen de rigting van het noorden naar 

 het zuiden te volgen van het eene einde van het Afrikaansche vasteland 

 tot het andere. Zoo volgen de Nylvallei, de Tanganika , de jSyassa, 

 de Shiré elkander in bijna regte lijn op en , wat wel opmerking ver- 

 dient , in eene rigting evenwijdig aan de Eoode Zee , even alsof de 

 schors van den aardbol geplooid is geworden langs twee naast elkander 

 gelegen meridianen door eene en dezelfde oorzaak. 



De geologische studiën der laatste onderzoekers hebben nog een be- 

 langrijk resultaat bevestigd : de onderzeesche depots , die men gewoonlijk 

 met den naam van tertiaire terreinen bestempelt , ontbreken geheel in 

 het binnenland van Afrika, Geen land levert zulke ontegensprekelijke 

 bewijzen voor de hoogste oudheid. De steensoorten zijn er alle van pri- 

 maire formatie. De Louta-Nzighé is in het graniet uitgehold en de ont- 

 zaggelijke hoogvlakte , die hem omgeeft , schijnt nooit begraven geweest 

 te zijn onder de wateren van eenige zee , in eenig tijdvak van het leven 

 onzer aarde hoegenaamd. De vulkanische verschijnselen schijnen er 



