INVLOED OP HET TOPOGRAPHISCH KARAKTEE ENZ, 285 



den stempel van zijn bestaan en van zijne werkzaamlieid gedrukt heeft. 



,,Het eerst en aanmerkelijkst treden de gevolgen voor oogen van het 

 door hen aanleggen van dijken , die de bestemming hebben het water 

 op te stuwen en steeds op een zeker peil te houden , zoodat de toegang- 

 tot hunne hutten onder water blijft. Reeds de indruk , dien de reiziger 

 ondervindt , wanneer hij in de wildernis dagelijks maanden lang , naar 

 welk dal hij zich ook wendt, diiken ziet van honderde voeten , ja som- 

 tijds van een halve mijl lengte , die zich dwars door het dal uitstrek- 

 ken, dijken, welker zorgvuldige bewerking noodzakelijk zijne aandacht 

 wekt , is verrassend , maar toch van minder beteekenis dan die , welke 

 de gevolgen van den aanleg dezer beverdijken op hem maken. Daar- 

 door heeft de bever beken opgestuwd , het dal doen overstroomen , hoo- 

 rnen doen sterven en omvallen. Ter plaatse van duistere , moerassige , 

 met digt struikgewas bedekte dalen breiden zich wijde vijvers uit, die 

 20, 50, ja 100 en meer morgen lands bedekken en waarop de bladeren 

 der waterlelie drijven. Bedenkt men nu de menigvuldigheid dezer 

 bevervijvers , dan ziet men tevens in, dat daardoor eene zeer groote 

 uitgestrektheid lands wordt onder water gezet. Bij het afleggen van een 

 halve mijl ontmoet men dikwijls drie of vier dezer vijvers , aan de ri- 

 vieren , welke de bronnen van de Ford aan den zuidelijken oever van 

 het Bovenmeer zijn, op drievierde mijl 15 vijvers. De Chocoladerivier , 

 die in de nabijheid van Marquette in het Bovenmeer vloeit en zelve 

 slechts 6 mijlen lang is, telt, in vereeniging met hare bij stroomen , 

 meer dan 200 beverdijken. Ten westen van Marquette aan de bronnen 

 van de Ford en Esconaba treft men op eene oppervlakte van 2 vierkante 

 mijlen 70 groote beverdijken en vijvers aan , van welke verscheidene 50 

 tot 60 morgen lands bedekken. Volgens sir john simpson is de helft 

 van al het land in den omtrek van de Hudsons-baai door den bever 

 onder water gezet. 



„Dat het topographisch karakter eener landstreek door verandering 

 van moerassige en digt begroeide dalen in vijvers zeer gewijzigd wordt , 

 is duidelijk, evenals ook de grootte van dien invloed, wanneer men 

 daarbij bedenkt , dat deze zich uitstrekt over de grootste helft van het 

 Amerikaansche vasteland. 



„Niet altijd echter blijven de bevervijvers gevuld ; het gebeurt inte- 

 gendeel dikwijls, dat de dijken door de voorjaarsvloeden worden weg- 

 gesleurd, en dat dan het opgestuwde water afloopt. Dan verdwijnt 



