310 EEK KOESTAL DER MIEREN. 



bladeren op te slorpen. Gedurende verscheiden dagen bleven deze diertjes 

 zich met dezelfde sappen voeden , waaruit hun levend huis voedsel trok. 

 Maar wat raij vooral merkwaardig voorkwam , was het gedrag der mieren , 

 die zich gelukkig in haren nieuwen toestand geschikt hadden. Ik be- 

 merkte namelijk eens door mijne loupe , dat een bladluis het achterlijf 

 opligtte en dat daaraan een kristalhelder droppeltje verscheen , dat 

 grooter en grooter werd. Dadelijk kwam een der mieren in het veld 

 mijner loupe en dronk even snel den droppel op, als hij was te voor- 

 schijn gekomen. Eens hierop opmerkzaam geworden , heb ik hetzelfde 

 meermalen gezien. Daarbij bewoog de mier steeds hare aan den kop 

 geplaatste sprieten vrij snel heen en weer ; het is mij echter niet ge- 

 bleken , dat zij dit voor het verschijnen van den droppel deed. Eenigc 

 malen klommen mieren met bladluizen tusschen hare kaken den steel 

 van de loot op en bragten ze binnen het groene gewelf; eens zelfs 

 kwam een mier met een gevleugelde bladluis aandragen. 



De vraag, of de bladeren door de mieren zelve of door eenige andere 

 oorzaak zijn zamengebogen , kan ik niet beantwoorden , evenmin als die , 

 of alle bladluizen er door de mieren zijn heêngebragt ; maar zooveel 

 is zeker , dat deze insekten do verwonderlijke gewoonte hadden in een 

 bladeren huisje bladluizen te Ir eng en, die daar in veiligheid haar voed- 

 sel konden vinden , en dat zij op hare beurt door die bladluizen wer- 

 den gevoed. Daarom kan men aan het afgebeelde voorwerp den naam 

 geven van : koestal der mieren , hierbij de bladluizen bij melkkoeijen 

 vergelijkende. Er zouden welligt meer M^etenswaardige verschijnselen 

 zijn op te merken geweest , zoo niet een arbeider in zijne onnoozelheid 

 alle loten van den lindenstam had afgesneden. Mijne hoop , dat ik een 

 volgenden zomer nog eens op dezelfde , voor de waarneming zoo ge- 

 schikte plaats een dergelijke vondst zou doen , is tot heden niet ver- 

 wezenlijkt. Wel bemerkte ik nog denzelfden zomer aan het uiteinde 

 van een der hoogere takken een voorwerp van hetzelfde voorkomen als 

 het afgebeelde , maar zijne plaatsing belette alle verdere nasporing. 



De mededeeling van mijne waarneming en afbeelding zal misschien 

 aan de lezers van dit Album niet onwelkom zijn , zij het ook dat 

 beiden reeds vijfjaren oud zijn. Welligt kan het diegenen onder hen , 

 die een deel van den zomer buiten doorbrengen , aanleiding geven tot 

 het opzoeken van eene nieuwe bron van- genot : de waarneming van het 

 in afwisseling zoo rijke leven der natuur. Te meer werd ik tot die 



