EEN KOESTAL DEE MIEREN. 311 



meêdeeling aangespoord , toen ik dezer dagen vernam , dat een der 

 ijverigste onderzoekers van het leven der insekten , de Zwitsersche zoö- 

 loog p. HTTBER (f 1840), ook zulke, door de mieren, in zekeren zin, 

 als melkvee gehouden bladluizen heeft waargenomen. In zijn werkje 

 „Les foiormis indigènes {Genève , Cherhuliez , 1861)" wijdt hij eenige 

 hoofdstukken aan de „betrekkingen der mieren met de bladluizen" en 

 aan een" bijna menschelijke industrie der mieren." Zijne waarnemingen 

 zijn zoo veel vollediger dan de mijne , dat eenige uittreksels er van 

 hier niet overbodig zijn zullen. 



„Men weet," zegt hubee, „dat een groot aantal planten voedsel 

 leveren aan bladluizen ; deze insekten , opgehoopt op de nerven der 

 bladeren of op de jongste takken , brengen hunne snuiten tusschen de 

 bastvezels , om zoodoende de voedende sappen op te zuigen. Een deel 

 dier sappen treedt weldra , in de gedaante van heldere droppels , weder 

 uit hun ligchaam , het^j langs den gewonen weg of door de twee uit- 

 steeksels , die men gewoonlijk aehter op hun ligchaam bemerkt. Dit 

 vocht is het voornaamste voedsel der mieren. Men had reeds opgemerkt , 

 dat deze laatsten het oogenblik afwachten , waarop de bladluizen deze 

 kostelijke vloeistof voortbragten , en dat zij er zich dadelijk van wisten 

 meester te maken; maar ik heb ontdekt, dat zij nog meer weten , dat 

 zij zich namelijk naar willekeur dit vocht kunnen verschaJffen. Ziehier 

 het geheim , waarvan ze zich bedienen. 



„Een tak van een distel was bedekt met bruine mieren en met blad- 

 luizen. Ik nam eenigen tijd de laatsten waar om , zoo mogelijk , het 

 oogenblik te treffen , dat een er van het vocht zoude uitwerpen , maar 

 ik bemerkte , dat het slechts zelden van zelf uittreedt , en dat de blad- 

 luizen , die geen mieren in de nabijheid hadden , het ver van zich 

 wierpen , door middel van cene beweging , die te vergelijken is bij die 

 van een paard , dat zijn berijder over den kop wil afwerpen. 



„Hoe kwam het dan dat de mieren , die over de takken dwaalden , 

 allen een gevulden buik hadden ? Ik vond de reden hiervan , toen 

 ik een enkele mier nauwkeurig volgde , wier gedragingen ik nu met 

 getrouwheid zal beschrijven. Eerst zie ik haar , zonder zich op te 

 houden, eenige bladluizen voorbijgaan; iets dat deze laatsten volstrekt 

 niet verontrust. Maar weldra houdt zij stil bij een kleinere , die zij 

 met hare voelsprieten schijnt te streelen , door namelijk het achterlijf 

 van het diertje beurtelings , maar zeer snel , met de beide sprieten aan 



