DE 



INVLOED VAN HET LICHT OP PLANTEN EN DIEREN; 



ür. F. Q. BRONDGEEST. 



Kent gij een grooter genot , mijne lezers ! dan in de lentedagen der 

 maand Mei de natuur met oplettendheid gade te slaan. Alles rondom 

 ons getuigt van frischheid en nieuwe levenskracht. Het helder groene 

 gebladerte, de duizende bloesems der vruchtboomen , het schoone jonge 

 groen der grasvlakten , het geeft een gevoel van opgeruimdheid en vervult 

 ons met eene dankbare gewaarwording. Indien gij het er voor over 

 hebt , voordat de morgenschemering is aangebroken , uwe legerstede te 

 verlaten en u in de vrije natuur te begeven , dan vooral kunt gij 

 een indrukwekkend oogenblik bijwonen. Het is nog aMes stil , maar 

 naauwelijks is de eerste morgenschemering aangebroken , of reeds het 

 heir van vogelen laat hier en daar als bij afwisseling een enkelen toon 

 hooren. 



Plotseling na eenige oogenblikken neemt gij van alle zijden gezang 

 en gepiep waar, zoo sterk, dat het is, alsof gij een lofgezang hoort 

 aanheifen , waarbij een ieder zijne beste krachten inspant. Wat is er 

 gaande? welk een belangrijk verschijnsel doet zich voor, dat het voge- 

 lenheir in zulk eene beweging brengt? "Wendt uwe blikken naar het 

 oosten en zie hoe daar boven den horizont die prachtige vuurbol ver- 

 rijst — hij is het, wiens verschijning met zulk een loflied begroet wordt. 

 En geen wonder, want het is de zon, de oorsprong van alle kracht, 

 de hoofdbron voor het organische leven , die met hare lichtende en 

 verwarmende stralen ook nu weder de aarde zal koesteren , de schep- 

 selen verheugen, de planten doen groeijen, de vruchten rijpen; 

 kortom het is het licht , maar ook het leven , dat daar met zulk eene 

 onbeschrijfelijke pracht onze oogen treft. 



De zon is door de warmtestralen , die zij afzendt , in de eerste plaats 

 eene hoofdbron voor leven en ontwikkeling , maar niet minder is zij het 

 1869. 21 



