DE INVLOED VAN HET LICHT OP PLANTEN EN DIEKEN. 323 



verbonden , zoodat hieruit eene gelieele plant , een boom zelfs , is op- 

 gebouwd. 



Het onderzoek met het mikroskoop kan ons er van overtuigen , dat 

 eene plant geheel , in al hare deelen , uit cellengroepen bestaat. 

 De groene plantendeelen , voornamelijk de bladeren , zijn ook uit 

 cellen zamengesteld , v^aarvan de inhoud {protoplasma) eene groene 

 stof , bladgroen {clüoropliyV) , bevat , die voor het bestaan en de 

 ontwikkeling der plant van het hoogste gewigt is. Men kan , wan- 

 neer men de bladeren met alcohol uittrekt , eene donkergroene alcoho- 

 lische oplossing van bladgroen verkrijgen. 



Aan de oppervlakte der bladeren bemerkt men een groot aantal 

 kleine openingen {stomata). Aan het eikenblad bezitten zij eene grootte 

 van ^/loo m.m. en aan de ondervlakte van dit blad komen op eene 

 vierkante streep 250 dergelijke openingen voor. Door deze openingen 

 staan de planten met de dampkringslucht in verband , dat wil zeggen , 

 zij nemen er zuurstof en waterdamp uit op en staan er koolzuur aan 

 af. In dit opzigt komen de planten dus geheel overeen met de dieren. 

 Beiden verbruiken de zuurstof en brengen als product van hunne stof- 

 wisseling het koolzuur weder in de atmospheer. "Wij zullen later ver- 

 melden , hoe onder den invloed van het zonlicht op de groene planten- 

 deelen de planten het koolzuur uit de lucht kunnen opnemen , dit in 

 zuurstof en koolstof kunnen ontleden , een groot gedeelte hiervan aan de 

 atmospheer afgeven , terwijl met de koolstof, een gedeelte van de zuurstof 

 en de ammoniak (eene verbinding van waterstof en stikstof) de orga- 

 nische ligchamen worden gevormd , die de hoofdbestanddeelen van de 

 plant uitmaken. Uit de atmospheer neemt de plant derhalve de gas- 

 vormige stoffen op , terwijl zij met de wortels uit den bodem ammo- 

 niak , zouten en water zuigt , welke stoifen de voedingstoffen der 

 plant uitmaken. 



Het licht , dat de plant beschijnt , bestaat uit stralenbundels van ver- 

 schillende kleur en breekbaarheid , die te zamen het witte licht vormen. 

 Laat men een zonnestraal op de brekende vlakte van een glazen prisma 

 vallen , dan zal het licht gebroken en verstrooid worden. Men neemt 

 dan waar , dat de oorspronkelijke lichtstraal in eene menigte gekleurde 

 bundels is uiteengevallen, namelijk in rood , oranje, geel, groen, blaauw, 

 indigo en violet. Het geheel van deze reeks kleuren wordt hot zonne- 

 spectrum genoemd. Buiten het violet bevinden zich nog zoogenoemde 



21* 



