DE INVLOBD VAN HET LICHT OP PLANTEN EN DIEKEN. 325 



gaat met eene ontwikkeling van zuurstof ; terwijl het koolzuur , dat de 

 plant omringt , door de bladeren wordt opgenomen. De stoffen , onder 

 den invloed van het licht in het bladgroen ontstaan , worden de bron- 

 nen voor den opbouw der verschillende plantenorganen , en wanneer 

 het licht gedurende eenigen tijd op de plantenbladeren heeft ingewerkt , 

 zoodat er eene zekere hoeveelheid stoifen , die tot opbouw en voeding 

 der plant kunnen dienen , zijn verzameld en vastgelegd , dan kan de 

 plant gedurende eenigen tijd het zonlicht ontberen , maar slechts zoo- 

 lang deze stoffen niet verbruikt zijn. 



In algemeene trekken is hier de invloed van het licht op het planten- 

 leven geschetst , maar om ze goed te begrijpen , zullen wij meer in 

 bijzonderheden moeten treden. Wij zullen de werking van het licht op de 

 groene kleurstof , op het assimilatie-vermogen der bladgroenhoudende 

 cellen (chlorophylcellen) , op de ontwikkeling der bloesems en vruchten , 

 op de rigting , waarin de plant zich ontwikkelt , moeten vermelden , 

 terwijl wij ook deze gewigtige vraag zullen moeten beantwoorden : welke 

 stralen van het zonnespectrum , de meest of wel de minst breekbare , 

 het krachtigst op de plant inwerken. 



Zal het licht op de groene bladeren , die , zooals het mikroskoop ons 

 leert , geheel uit cellen met bladgroen gevuld bestaan , zijnen invloed 

 uitoefenen, dan is het noodzakelijk, dat het in het weefsel der blade- 

 ]'en di-inge. Dit indringen is verschillend naarmate van den bouw der 

 bladeren en de wijze , waarop de cellen gerangschikt zijn. Ook de kleur 

 van den inhoud der cellen , hare meer of minder korrelige natuur , 

 wijzigen het indringend vermogen van het licht inde plantendeelenz elven. 

 De onderzoekingen door sacus hieromtrent verrigt hebben in het alge- 

 meen geleerd , dat de lichtstralen des te digter aan de oppervlakte van 

 een plantendeel opgeslorpt worden , hoe breekbaarder zij zijn , zoodat 

 de ultraviolette , violette en blaauwe minder diep in de zelfstandigheid 

 der bladeren doordringen dan de groene , gele en roode stralen. Het 

 spreekt dus van zelf, dat niet op alle gedeelten van het blad hetzelfde 

 li{;ht inwerkt , maar dat , wanneer het licht door eene laag chlorophyl- 

 houdende cellen is heengegaan , de hieronder gelegene weder door ander 

 licht zullen beschenen worden , derhalve aan de inwerking van andere 

 krachten zullen zijn blootgesteld. Bevindt er zich aan de oppervlakte 

 van een blad eene dikke laag chlorophylcellen , waarop de zon hare stralen 

 werpt y dan zullen zij krachtig de ultraviolette , violette en blaauwe 

 stralen en voorts eenige plaatsen van het geel en rood opslorpen. De 



