354 HET TUIGHUIS DEE, DIEREN. 



bevat eene groote onwaarheid. Neen , de waarheid is niet altijd bemin- 

 nelijk. In de werkelijke wereld , d. i. in de wereld zooals zij is en 

 niet in die , welke het rooskleurige glas der verbeelding ons voortoovert, 

 geschiedt veel, dat met ons schoonheids- en regtsgevoel in dadelijken 

 strijd is. Weekhartigheid , die door de gewoonte om alles wat onaan- 

 genaam is zooveel mogelijk te ontwijken tot overgevoeligheid , tot sen- 

 timentaliteit is geworden , moge over alles wat niet schoon , niet 

 liefelijk is bij voorkeur een sluijer werpen — evenals de struisvogel, naar 

 men zegt , zijnen kop onder zijne vleugels verbergt , wanneer hij vreest 

 den naderenden jager niet meer te kunnen ontvlieden , — toch dringt 

 de waarheid zich telkens aan ons op en , hoe optimistisch wij ook ge- 

 stemd zijn , worden wij gedwongen tot de erkentenis , dat het er zeer 

 verre af is , dat de werkelijke wereld met die onzer idealen overeenstemt. 



Even zoo gaat het ook op het gebied der natuur. Men hoort en 

 spreekt gaarne over het heerlijk verband , waarin alle op aarde plaats 

 grijpende verschijnselen staan , waardoor deze eene geschikte woonplaats 

 voor ons menschen is geworden en voortdurend blijft, — over hetgeen 

 mtön de „moederliefde" der natuur gelieft te noemen, zoo treffend ten 

 toon gespreid in de instinkten der dieren , waardoor deze als van zelf 

 worden gedreven tot handelingen , die steeds de meest gepaste zijn tot 

 onderhouding van hun bestaan , vooral in den nestbouw der vogels , 

 die zich de grootste moeite getroosten om voor hunne nog ongeboren 

 jongen een veilig verblijf te vervaardigen , of in de zich zelf geheel 

 verloochenende moederzorg van vele insekteu , die hunne laatste krachten 

 inspannen om voor huane eijeren een vaak kunstig ingerigte broedplaats 

 te bouwen , vervolgens bij de daarin gelegde eijeren het noodige voedsel 

 voegen , opdat de daaruit geboren jongen , die zij nimmer zien zullen , 

 eene welbereide tafel vinden , en dan zich neerleggen om te sterven. 



Zulke en dergelijke tafereclen doen ons gemoed aangenaam aan. Wij 

 staan er gaarne bewonderend bij stil. Dichters hebben ons zelfs eene 

 wereld geschilderd , waarin de natuur zich enkel als zulk eene zorgende 

 moeder vertoonde , die met gelijke liefde al hare schepselen bewaakte 

 en gadesloeg , eene wereld , waarin niets dan liefde heerschte , waarin 

 de wolf met het lam verkeerde , het geluk nooit vervangen werd door 

 het lijden en alleen het goede en schoone bestond , terwijl al wat slecht 

 en leelijk is daarvan was buitengesloten. 



Wij weten helaas maar al te goed , dat zulk een paradijs-toestand 



