HET TUIGHÜIS DER DIEEEN. 363 



een dergelijk middel als het hier bedoelde , maar dat ik liefst niet wil 

 noemen. Het middel , dat sommige dieren in een dreigend gevaar aan- 

 wenden , is het uitstorten eener erg stinkende stof. De Stinkdieren 

 {Mephitis) van Noord- en Zuid-Amerika hebben daaraan hunnen naam 

 te danken. Zij spuiten , vervolgd wordende , een vocht uit twee klier- 

 zakken , die zich aan hun achterdeel bevinden , en dit vocht heeft zulk 

 een doordringenden en walgelijken reuk , dat het , indien het op de klee- 

 deren geraakt , deze maanden en zelfs jaren lang verpest. Ook onder 

 de insekten treft men dieren aan , die een dergelijk verdedigingsmiddel 

 bezitten. Zoo heeft de rups van den fraaijen vlinder, dien wij Koninginne- 

 pagie noemen {Papilio machaon) , aan den nek een rood gekleurd, 

 vorksgewijs vei-deeld orgaan , dat naar buiten gestulpt kan worden en 

 dan een sterken reuk verbreidt. Nog opmerkelijker is echter het ver- 

 mogen , waaraan de Bombardeerkevers {Brachinus) hunnen naam ver- 

 schuldigd zijn. Wanneer men deze dieren aanvat of wanneer zij op eenige 

 andere wijze verontrust worden, dan spuiten zij uit hun aars met een soort 

 van ontploffing een sterk riekend vocht , dat , op de huid komende een 

 brandend gevoel en roodheid verwekt en aan de lucht met een blaau- 

 wen rook verdampt. Dat vocht bevat boterzuur , hetzelfde zuur , dat 

 zich ook in ranse boter vormt en de oorzaak is van den onaangenamen , 

 scherpen smaak van deze. Ziedaar derhalve door de natuur als het ware 

 het voorbeeld gege\en van de ontplofbare kogels, welker gebruik inden 

 oorlog onlangs door eene commissie , zamengesteld uit vertegenwoordigers 

 van schier alle beschaafde natiën , is veroordeeld geworden. "Waarschijn- 

 lijk hadden die heeren echter nooit iets van Bombardeerkevers gehoord , 

 en zoo zij er ook al van gehoord hadden , dan zouden zij teregt hebben 

 opgemerkt , dat wat kevers ter hunner verdediging doen , menschen 

 daarom nog niet bij den aanval op andere menschen doen mogen. Wij 

 zouden dan bij die opmerking alleen nog dit voegen , dat elke aanval- 

 lende oorlog , naar onze meening , eene der menschheid onwaardige daad 

 is , maar dat wij geene enkele reden zien , waarom de zwakkere , die 

 door den sterkeren op onregtmatige wijze wordt aangevallen , zich niet 

 met al de hulpmiddelen zoude mogen verdedigen , die onder zijn be- 

 reik zijn. 



Het is echter waarheid , dat er tusschen verdediging en aanval moei- 

 jelijk scherpe grenzen te trekken zijn. Eene voor een paar jaren in 

 onze tweede kamer gevoerde discussie heeft dit trouwens geleerd , toen 



